Το Μετρό έφτασε στην Καλαμαριά και κάποιοι νόμιζαν ότι μαζί με τους συρμούς θα έρθουν και τα λεφτά. Ότι θα γεμίσουν τα ταμεία, θα εκτοξευθούν οι τζίροι και τα καταστήματα θα γίνουν ξαφνικά χρυσωρυχεία.
Μόνο που η αγορά έχει τους δικούς της κανόνες. Και δεν συγκινείται από εγκαίνια, κορδέλες και μεγάλες προσδοκίες.
Στη Μεταμορφώσεως τα καφέ βλέπουν περισσότερο κόσμο. Τα τραπεζάκια γεμίζουν, η κίνηση έχει ανέβει και η εστίαση παίρνει μια πρώτη ανάσα. Μέχρι εκεί, όμως. Γιατί άλλο να κατεβαίνει κάποιος από το Μετρό για έναν καφέ και άλλο να μπαίνει σε ένα εμπορικό κατάστημα και να αφήνει χρήματα.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Ορισμένοι ιδιοκτήτες ακινήτων, πριν ακόμη δουν τι πραγματικά μπορεί να αποδώσει η νέα συγκοινωνιακή σύνδεση, έσπευσαν να ανεβάσουν τις απαιτήσεις τους. Είδαν σταθμό του Μετρό και φαντάστηκαν ενοίκια άλλης εποχής.
Το αποτέλεσμα; Κάποια καταστήματα παραμένουν ξενοίκιαστα επί μήνες.
Γιατί ο επιχειρηματίας δεν πληρώνει το ενοίκιο με την αισιοδοξία του ιδιοκτήτη. Το πληρώνει από το ταμείο του. Και το ταμείο σήμερα έχει να αντιμετωπίσει μισθούς, ρεύμα, προμηθευτές, φόρους και μια κατανάλωση που μετράει ακόμη και το τελευταίο ευρώ.
Ας μη γελιόμαστε. Το πρόβλημα δεν είναι αν περνάει περισσότερος κόσμος από έναν δρόμο. Το πρόβλημα είναι πόσοι από αυτούς έχουν τη δυνατότητα να ξοδέψουν.
Και δεν είναι μόνο η Καλαμαριά. Ακόμη και στην Τσιμισκή, έναν από τους ακριβότερους εμπορικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, υπάρχουν κλειστά καταστήματα. Σε άλλες γειτονιές, όπως η Μπότσαρη και η Μαρτίου, η εμπορική αγορά έχει ήδη χάσει σημαντικό έδαφος.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που ορισμένοι αρνούνται να δουν.
Δεν γίνεται να ζητάς ενοίκια πολυτελείας από μια αγορά που παλεύει να επιβιώσει.
Το Μετρό είναι μια σημαντική υποδομή. Μπορεί να βοηθήσει την Καλαμαριά, να φέρει νέους επισκέπτες και να δημιουργήσει ευκαιρίες. Αλλά δεν είναι μηχανή που τυπώνει χρήμα.
Και όσο κάποιοι μπερδεύουν την αξία ενός ακινήτου με τις δικές τους υπερβολικές προσδοκίες, τόσο θα βλέπουμε το ίδιο παράδοξο.
Γεμάτα τραπεζάκια από τη μία. Κατεβασμένα ρολά από την άλλη.
Γιατί τελικά το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να φέρεις κόσμο στην αγορά. Είναι να καταφέρεις να κρατήσεις τις επιχειρήσεις της ζωντανές.
