Μην περιμένετε από τον εξηντάρη να βγει στον δρόμο και να γκρεμίσει το σύστημα. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του. Ούτε γιατί περνάει απαραίτητα καλά.
Αλλά γιατί κουράστηκε, ρε φίλε!
Έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι. Έχει δουλέψει, έχει παλέψει, έχει απογοητευτεί, έχει ακούσει χιλιάδες υποσχέσεις. Έχει δει κυβερνήσεις να έρχονται και να φεύγουν, σωτήρες να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται.
Και πλέον τι θέλει;
Την ησυχία του. Να βγάλει τον μήνα, να έχει την υγεία του, να μη φορτώσει άλλα βάσανα στο κεφάλι του.
Ακόμη κι αν δεν είναι βολεμένος, είναι κουρασμένος.
Ο εικοσάρης, όμως, είναι άλλη ιστορία. Εκεί βράζει το αίμα!
Εκεί υπάρχει η τρέλα. Η ορμή. Η ενέργεια. Η κάβλα να αλλάξεις τον κόσμο, ακόμη κι αν χρειαστεί να τα βάλεις με ολόκληρο το σύστημα.
Γιατί στα 20 και στα 25 δεν έχεις διάθεση να συμβιβαστείς. Δεν θέλεις να ακούς ότι έτσι είναι η ζωή και πρέπει να το αποδεχτείς.
Θέλεις να ζήσεις!
Να δουλέψεις και να πληρώνεσαι αξιοπρεπώς. Να νοικιάσεις το δικό σου σπίτι. Να ερωτευτείς, να ταξιδέψεις, να δημιουργήσεις. Να ξυπνάς το πρωί και να πιστεύεις ότι κάτι καλύτερο σε περιμένει.
Και τι συναντάς;
Ενοίκια που καταπίνουν τον μισθό. Λογαριασμούς που δεν τελειώνουν. Τιμές στο σούπερ μάρκετ που έχουν ξεφύγει. Μια καθημερινότητα στην οποία δουλεύεις για να επιβιώνεις και όχι για να ζεις.
Και από πάνω τον κάθε πολιτικό να σου μιλάει για ανάπτυξη και ευημερία.
Ποια ευημερία, ρε μάγκες, όταν ένας 25χρονος χρειάζεται ακόμη το χαρτζιλίκι του πατέρα του για να βγάλει τον μήνα;
Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας.
Έχουμε μια νέα γενιά με περισσότερες γνώσεις, περισσότερα εφόδια και περισσότερες δυνατότητες από πολλές προηγούμενες. Και την ίδια στιγμή της έχουμε στερήσει την προοπτική.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα για τους ισχυρούς.
Γιατί ο νέος μπορεί να ανεχτεί τη δυσκολία. Μπορεί να παλέψει. Μπορεί να στερηθεί πράγματα για να χτίσει το μέλλον του.
Αυτό που δεν μπορεί να ανεχτεί είναι να του λένε ότι δεν υπάρχει μέλλον.
Η Σερβία και η δυναμική του φοιτητικού κινήματος απέναντι στο σύστημα Βούτσιτς αποτελούν μια χαρακτηριστική υπενθύμιση της δύναμης που μπορεί να αποκτήσει η νεολαία.
Και η κοινωνική δυσαρέσκεια που εκφράζεται σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Αλβανία δείχνει πόσο εύφλεκτο μπορεί να γίνει το κλίμα όταν οι νεότερες γενιές αισθάνονται ότι δεν έχουν διέξοδο.
Δεν είναι τυχαίο.
Οι νέοι ήταν πάντοτε στην πρώτη γραμμή των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών. Από τα φοιτητικά κινήματα μέχρι τις εξεγέρσεις που άλλαξαν την πορεία ολόκληρων χωρών.
Όχι επειδή οι μεγαλύτεροι δεν έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται.
Αλλά επειδή η ηλικία αλλάζει και τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.
Στα 60 σκέφτεσαι τι έχεις περάσει.
Στα 20 σκέφτεσαι τι έχεις μπροστά σου.
Στα 60 φοβάσαι μήπως χάσεις την ηρεμία που με τόσο κόπο απέκτησες.
Στα 20 φοβάσαι μήπως δεν προλάβεις να ζήσεις τη ζωή που ονειρεύτηκες.
Και αυτός ο δεύτερος φόβος μπορεί να γίνει τεράστια δύναμη.
Γι’ αυτό και όσοι βρίσκονται στις καρέκλες της εξουσίας κάνουν τεράστιο λάθος όταν υποτιμούν τη νέα γενιά.
Νομίζουν ότι επειδή ελέγχουν μηχανισμούς, κόμματα, συμφέροντα και επικοινωνιακά παιχνίδια, μπορούν να ελέγχουν και την κοινωνία για πάντα.
Ξεχνούν ότι απέναντί τους δεν έχουν μόνο ψηφοφόρους.
Έχουν ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν.
Και όταν ένας νέος αισθανθεί ότι του στερούν το δικαίωμα να ονειρεύεται, μπορεί να γίνει πολύ πιο αποφασιστικός από οποιονδήποτε επαγγελματία της πολιτικής.
Ας το καταλάβουν, λοιπόν, όσοι πιστεύουν ότι οι κοινωνίες θα συνεχίσουν να καταπίνουν αδιαμαρτύρητα τα πάντα.
Οι μεγάλες αλλαγές δεν θα έρθουν από τα πολυτελή γραφεία, ούτε από τις στημένες τηλεοπτικές συζητήσεις, ούτε από τους πολιτικούς που υπόσχονται κάθε τέσσερα χρόνια έναν καλύτερο κόσμο.
Θα έρθουν από εκείνους που σήμερα είναι 20, 22, 25 χρονών.
Από εκείνους που δεν έχουν προλάβει να κουραστούν. Που δεν έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι. Που έχουν μέσα τους φωτιά και δεν δέχονται να περάσουν τα καλύτερά τους χρόνια περιμένοντας ένα θαύμα.
Γιατί ο εξηντάρης μπορεί να έχει χίλια δίκια, αλλά συχνά δεν έχει πια την αντοχή να ξεκινήσει έναν καινούργιο πόλεμο.
Ο εικοσάρης έχει ολόκληρη τη ζωή μπροστά του. Και δεν πρόκειται να τη χαρίσει τόσο εύκολα.
Αυτή είναι η διαφορά.
Ο ένας έχει κουραστεί να παλεύει για να αλλάξει τον κόσμο. Ο άλλος δεν έχει καν αρχίσει να παλεύει για τον κόσμο που θέλει να ζήσει.
Και η Ιστορία μάς έχει δείξει πολλές φορές ποιος από τους δύο μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
