Μία στιγμή αρκεί για να γυρίσουν όλα τούμπα. Να ανατραπούν οι ισορροπίες, να σβήσουν τα χαμόγελα και να εξαφανιστούν εκείνοι που μέχρι χθες έκαναν ουρά για να βρεθούν δίπλα σου.
Εκείνοι που σε έπαιρναν τηλέφωνο, έβαζαν γνωστούς, φίλους και μεσάζοντες για να ανοίξει η πόρτα σου. Που παρακαλούσαν για μια συνάντηση, μια χειραψία, μια θέση στο τραπέζι σου. Που έβγαζαν φωτογραφίες μαζί σου και έτρεχαν να τις ανεβάσουν, για να δείξουν σε όλους πόσο ισχυρές γνωριμίες διαθέτουν.
Και ξαφνικά; Ούτε σε ξέρουν, ούτε σε είδαν, ούτε θέλουν να θυμούνται ότι κάποτε σε αποθέωναν! Μέχρι και τις φωτογραφίες κατεβάζουν, λες και μπορούν έτσι να σβήσουν το παρελθόν τους.
Μας εκπλήσσει; Καθόλου!
Έτσι παίζεται το παιχνίδι της εξουσίας. Όσο είσαι δυνατός, σε προσκυνούν. Όταν αρχίσεις να πέφτεις, κάνουν πως δεν υπάρχεις. Οι ίδιοι που έσπρωχναν για να μπουν στο κάδρο, τώρα τρέχουν να βγουν από αυτό!
Το είδαμε με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Μετά την απομάκρυνσή της από τη θέση της Αμερικανίδας πρέσβεως, το σκηνικό γύρω της άλλαξε απότομα. Εκεί που η γνωριμία μαζί της αποτελούσε παράσημο, ξαφνικά η απόσταση έγινε η πιο βολική επιλογή.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται τώρα και στην περίπτωση του Βαγγέλη Λιόλιου. Του ανθρώπου που από την Πάτρα έφτασε στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ, συγκεντρώνοντας γύρω του ισχυρές γνωριμίες, επιρροή και ανθρώπους που επιδίωκαν την εύνοιά του.
Σήμερα, με τον ίδιο στο επίκεντρο μιας σοβαρότατης δικαστικής περιπέτειας που έχει ταρακουνήσει συθέμελα το ελληνικό μπάσκετ, οι ισορροπίες αλλάζουν. Και μαζί τους, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλάζουν και οι συμπεριφορές.
Γιατί κάποιοι δεν αγαπούν τον άνθρωπο. Αγαπούν την καρέκλα του, τις γνωριμίες του και τις πόρτες που μπορεί να τους ανοίξει.
Και όταν η καρέκλα αρχίσει να τρίζει, αποδεικνύεται ποιοι ήταν πραγματικά δίπλα του και ποιοι απλώς περίμεναν να επωφεληθούν.
Τελικά, η πτώση δεν ξεγυμνώνει μόνο εκείνον που πέφτει. Ξεγυμνώνει, κυρίως, εκείνους που μέχρι χθες τον προσκυνούσαν!
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
