Πόσο ακόμη θα μας δουλεύουν;
Πόσο ακόμη θα ακούμε για ανάπτυξη, επενδύσεις, οικονομικά θαύματα και μια Ελλάδα που δήθεν αλλάζει επίπεδο, όταν ο ίδιος ο Έλληνας δυσκολεύεται να επιβιώσει μέσα στην ίδια του τη χώρα;
Γιατί, κακά τα ψέματα, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται κατόρθωμα να βγάζεις τον μήνα.
Να πληρώνεις το νοίκι σου. Να γεμίζεις το ψυγείο σου. Να βάζεις βενζίνη. Να πληρώνεις το ρεύμα. Και, αν περισσέψει κανένα πενηντάρικο, να αισθάνεσαι και τυχερός!
Αυτή είναι η Ελλάδα του 2026. Όχι εκείνη που παρουσιάζεται στα κυβερνητικά γραφεία. Η άλλη. Εκείνη που ζει και αναπνέει έξω από αυτά.
Και έρχονται τώρα τα στοιχεία να χαλάσουν το ωραίο αφήγημα.
Η κυβέρνηση προβλέπει ανάπτυξη 2,3% για το 2027. Το ΔΝΤ βλέπει 1,8% και το ΙΟΒΕ 1,9%. Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια εξακολουθεί να κατατρώει το εισόδημα των νοικοκυριών.
Αλλά ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο; Όχι η διαφορά στα ποσοστά. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτά που μας λένε και σε αυτά που ζούμε.
Μας λένε ότι η οικονομία πηγαίνει καλά.
Ποια οικονομία, κύριοι;
Εκείνη του νέου που στα 30 και στα 35 του εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του, επειδή δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι;
Εκείνη του συνταξιούχου που μετράει τα κέρματα στο φαρμακείο;
Ή εκείνη του εργαζόμενου που κάνει δύο δουλειές και πάλι δεν του φτάνουν;
Έχουμε καταντήσει να δουλεύουμε όχι για να ζούμε, αλλά για να πληρώνουμε λογαριασμούς.
Και μέσα σε όλο αυτό το οικονομικό αδιέξοδο, υπάρχει και μια ολόκληρη γενιά που βλέπει τα όνειρά της να ακυρώνονται πριν καν προλάβει να τα κυνηγήσει.
Νέοι άνθρωποι χωρίς προοπτική. Ζευγάρια που αναβάλλουν να κάνουν παιδιά. Οικογένειες που κόβουν από παντού. Μικρομεσαίοι που παλεύουν με ενοίκια, ενέργεια, φόρους και λειτουργικά έξοδα.
Και απέναντί τους ένα πολιτικό σύστημα που εξακολουθεί να μιλάει με ποσοστά, λες και η κοινωνία είναι ένα λογιστικό φύλλο Excel.
Δεν είναι ανάπτυξη να μεγαλώνει η οικονομία και να μικραίνει η ζωή των ανθρώπων.
Δεν είναι πρόοδος να εργάζεσαι και να παραμένεις οικονομικά εγκλωβισμένος.
Δεν είναι επιτυχία να παρουσιάζεις θετικούς δείκτες, όταν η αξιοπρεπής καθημερινότητα μετατρέπεται σε προνόμιο για λίγους.
Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Η ακρίβεια δεν είναι πλέον μια προσωρινή δυσκολία. Έχει γίνει μόνιμος συγκάτοικος του ελληνικού νοικοκυριού. Και μάλιστα από εκείνους που δεν πληρώνουν τίποτα, αλλά σου παίρνουν τα πάντα.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, βρίσκεται μπροστά μας. Το 2027, με την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης, θα δοκιμαστεί ακόμη περισσότερο η ικανότητα της οικονομίας να σταθεί στα δικά της πόδια.
Και τότε δεν θα αρκούν οι ωραίες ομιλίες και οι επικοινωνιακές φιέστες.
Γιατί κάποια στιγμή τελειώνουν τα παραμύθια και έρχεται ο λογαριασμός.
Και αυτόν τον λογαριασμό, στην Ελλάδα, υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που τον πληρώνει μονίμως.
Οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Οι εργαζόμενοι. Οι συνταξιούχοι. Οι μικρομεσαίοι. Οι νέοι που προσπαθούν να χτίσουν μια ζωή χωρίς να έχουν πλάτες και έτοιμες περιουσίες.
Αυτοί που δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν μέχρι το 2027, το 2030 ή το 2035 για να δουν μια καλύτερη ημέρα.
Και το ερώτημα είναι ένα: Πόσο ακόμη θα αντέξει μια κοινωνία που της ζητούν συνεχώς υπομονή, χωρίς να της προσφέρουν πραγματική προοπτική;
Γιατί η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη. Και η κοινωνική αγανάκτηση δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιοι επιλέγουν να μην τη βλέπουν.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες θριαμβολογίες.
Χρειάζεται μισθούς που να φτάνουν. Στέγη που να μπορείς να πληρώσεις. Αγορά που να μπορείς να προσεγγίσεις χωρίς να τρομάζεις μπροστά στο ταμείο.
Και, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να σταματήσουν να παρουσιάζουν ως εθνική επιτυχία μια οικονομία στην οποία ολοένα περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι μένουν πίσω.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η πραγματική χρεοκοπία μιας χώρας δεν είναι μόνο οικονομική.
Είναι να έχεις πείσει μια ολόκληρη γενιά ότι το να ζει αξιοπρεπώς αποτελεί πολυτέλεια.
Και αυτό, κύριοι, δεν λέγεται οικονομικό θαύμα.
Λέγεται αποτυχία. Και μάλιστα με βαρύ κοινωνικό λογαριασμό.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
