Κάπου υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα. Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο μεγαλώνει.
Από τη μία, οι Βρυξέλλες. Κοστούμια, γραβάτες, πολυτελείς αίθουσες, βαρύγδουπες δηλώσεις και διαπραγματεύσεις για 1,622 τρισεκατομμύρια ευρώ.
Από την άλλη, η πραγματική Ευρώπη. Εκείνη που ξυπνάει το πρωί και αγωνιά για το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο και το αν θα περισσέψει τίποτα στο τέλος του μήνα.
Και το χειρότερο; Αυτοί που καλούνται να δώσουν λύσεις δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε μεταξύ τους.
Η Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες εξελίσσεται σε ένα σκληρό πολιτικό παζάρι. Ο Εμανουέλ Μακρόν βάζει χρονικό τελεσίγραφο, η Ρομπέρτα Μέτσολα καταγγέλλει την ευρωπαϊκή υποκρισία, η Γερμανία ζητά συγκράτηση δαπανών, η Ισπανία απορρίπτει την πρόταση και οι «27» εμφανίζονται χωρισμένοι σε στρατόπεδα.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται ο Ευρωπαίος φορολογούμενος. Αυτός που πληρώνει τον λογαριασμό, αλλά σπανίως έχει λόγο στο τραπέζι.
Η Μέτσολα είπε μια μεγάλη αλήθεια: Δεν γίνεται να συμφωνούμε σε φιλόδοξους στόχους και μετά να περικόπτουμε τα χρήματα που χρειάζονται για να υλοποιηθούν.
Με απλά ελληνικά; Δεν γίνεται να πουλάς ευρωπαϊκό όραμα και στο ταμείο να κάνεις τον φτωχό συγγενή.
Την ίδια ώρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητά μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία, ώστε τα πρόσθετα κρατικά έσοδα από τον πληθωρισμό να μπορούν να επιστρέφουν στην κοινωνία μέσα από επιδοτήσεις και ενεργειακές παρεμβάσεις.
Και εδώ βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Οι τιμές ανεβαίνουν. Τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται. Οι πολίτες πιέζονται. Και όταν μια κυβέρνηση ζητά περισσότερο περιθώριο να αξιοποιήσει αυτά τα χρήματα για ανακούφιση, βρίσκει απέναντί της δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθούν οι κανόνες. Σημαίνει, όμως, ότι οι κανόνες δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται σαν ιερό ευαγγέλιο όταν η κοινωνία στενάζει.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τι αξία έχει μια οικονομικά ισχυρή Ευρώπη, εάν οι ίδιοι οι πολίτες της αισθάνονται ολοένα και φτωχότεροι;
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η άμυνα, η ασφάλεια, η ανταγωνιστικότητα και η στήριξη της Ουκρανίας απαιτούν τεράστιους πόρους. Το ερώτημα είναι άλλο.
Πόσο χώρο έχει απομείνει στις ευρωπαϊκές προτεραιότητες για τον άνθρωπο που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες της καθημερινότητάς του;
Διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κινδυνεύει μόνο από τις γεωπολιτικές απειλές, τους πολέμους και τον διεθνή ανταγωνισμό.
Κινδυνεύει και από κάτι πολύ πιο ύπουλο. Από την απογοήτευση των ίδιων της των πολιτών. Από την αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται κάπου πολύ μακριά από τη δική τους ζωή.
Και όσο οι ηγέτες διαπραγματεύονται ποιος θα δώσει λιγότερα και ποιος θα πάρει περισσότερα, τόσο αυτή η απόσταση μεγαλώνει.
Η Ευρώπη δεν έχει ανάγκη από άλλες μεγάλες δηλώσεις. Έχει ανάγκη από μεγάλες αποφάσεις.
Γιατί τα τρισεκατομμύρια εντυπωσιάζουν στις Συνόδους Κορυφής.
Στο σπίτι, όμως, εκείνο που μετράει είναι αν μπορείς να πληρώσεις τον λογαριασμό.
Και καμία Ευρώπη δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά ισχυρή, όταν οι πολίτες της αισθάνονται τόσο αδύναμοι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
