Τι πλάκα έχει τελικά αυτή η χώρα. Και κυρίως τι πλάκα έχει η λεγόμενη υψηλή κοινωνία της Αθήνας.
Μέχρι χθες, η Κίμπερλι Γκιλφόιλ ήταν το απόλυτο διαβατήριο κοινωνικής και επιχειρηματικής αναγνώρισης. Όποιος κατάφερνε να εξασφαλίσει μια φωτογραφία, μια αγκαλιά, μια θέση στο τραπέζι της, φρόντιζε να το μάθει και ο τελευταίος Έλληνας.
Μπουζούκια, σαμπάνιες, πολυτελή δείπνα, δημόσιες φιλοφρονήσεις. Ένα ατελείωτο πανηγύρι δημοσίων σχέσεων.
Και τώρα που η Γκιλφόιλ έχασε την καρέκλα της; Ξαφνικά άρχισαν οι αποστάσεις.
Εκείνοι που μέχρι χθες διαφήμιζαν την οικειότητά τους, σήμερα εμφανίζονται πολύ πιο συγκρατημένοι. Και δεν θα προκαλούσε καμία έκπληξη αν αύριο ακούγαμε το γνωστό παραμύθι: «Εγώ απλώς τη γνώριζα, δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις μαζί της».
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Το διαδίκτυο έχει μνήμη. Και οι φωτογραφίες δεν εξαφανίζονται επειδή άλλαξαν οι πολιτικές ισορροπίες.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Για ορισμένους, η Γκιλφόιλ δεν ήταν ποτέ απλώς η Κίμπερλι. Ήταν η ιδιότητά της, η πρόσβαση, το κύρος της αμερικανικής πρεσβείας. Και όσο τα είχε όλα αυτά, οι πόρτες ήταν ορθάνοιχτες.
Το ποιοι πράγματι απομακρύνθηκαν μένει να φανεί. Αλλά η νοοτροπία είναι γνωστή.
Στην ελληνική πιάτσα, κάποιοι δεν έχουν μόνιμες φιλίες. Έχουν μόνιμο συμφέρον.
Και το πιο εντυπωσιακό; Δεν περιμένουν καν να καταλαγιάσει ο θόρυβος. Σπεύδουν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.
Χθες πρώτοι στις αγκαλιές. Σήμερα πρώτοι στις αποστάσεις. Αύριο πρώτοι στην ουρά του επόμενου ισχυρού.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
