Στην πολιτική, πολλές φορές δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα δυνατός για να παραμένεις κυρίαρχος. Αρκεί οι αντίπαλοί σου να κάνουν όλη τη δουλειά για λογαριασμό σου.
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά τη φθορά της κυβέρνησής του, την κοινωνική δυσαρέσκεια και τα ανοιχτά μέτωπα, εξακολουθεί να παίζει χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Όχι επειδή η Νέα Δημοκρατία πετάει δημοσκοπικά. Αλλά επειδή απέναντί της εξελίσσεται ένας πόλεμος που περισσότερο θυμίζει μάχη πολιτικής επιβίωσης παρά διεκδίκηση της εξουσίας.
Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης έχουν βάλει στο τραπέζι τα μαχαίρια. Και το παράδοξο; Δεν τσακώνονται για την πρώτη θέση. Τσακώνονται για τη δεύτερη!
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που μπορεί να ενώσει ξανά τον προοδευτικό χώρο και να αποτελέσει την εναλλακτική απέναντι στον Μητσοτάκη. Μόνο που στον δρόμο του βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν έχει καμία διάθεση να παραδώσει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο Ανδρουλάκης, από την πλευρά του, γνωρίζει πολύ καλά ότι η δεύτερη θέση δεν αποτελεί απλώς έναν εκλογικό στόχο. Είναι ζήτημα προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Αν το ΠΑΣΟΚ χάσει ακόμη και αυτό το κεκτημένο, την επόμενη ημέρα θα ανοίξει αναπόφευκτα η συζήτηση για την ηγεσία του.
Και κάπως έτσι, αντί να αναζητούν τον τρόπο να απειλήσουν την κυβέρνηση, αναλώνονται στο ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην αντιπολίτευση.
Οι αριθμοί, πάντως, είναι αμείλικτοι.
Στη δημοσκόπηση που παρουσιάζει το Radar, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στο 30,3%, η Ελληνική Λύση στο 15,9% και το ΠΑΣΟΚ στο 12,3%.
Δηλαδή, την ώρα που ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης συγκρούονται για την πολιτική κυριαρχία στον προοδευτικό χώρο, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται τρίτο, με απόσταση 18 μονάδων από τη Νέα Δημοκρατία.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα.
Η κοινωνία μπορεί να έχει κουραστεί από την κυβέρνηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει πειστεί από εκείνους που φιλοδοξούν να την αντικαταστήσουν.
Ο Μητσοτάκης το γνωρίζει. Και όσο οι απέναντι ξοδεύουν δυνάμεις σε εσωτερικές συγκρούσεις, εκείνος κερδίζει το πολυτιμότερο αγαθό στην πολιτική: χρόνο.
Χρόνο για να ανασυνταχθεί, να κλείσει μέτωπα, να προετοιμάσει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Το πραγματικά εντυπωσιακό, όμως, είναι άλλο.
Η αντιπολίτευση έχει φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζει τη δεύτερη θέση περίπου σαν εκλογικό θρίαμβο. Λες και το ζητούμενο είναι ποιος θα κάθεται απέναντι από τον πρωθυπουργό και όχι ποιος θα πάρει τη θέση του.
Και όσο αυτή η νοοτροπία κυριαρχεί, το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να ανησυχεί.
Γιατί στην πολιτική υπάρχει ένας άγραφος κανόνας.
Όταν οι αντίπαλοί σου αλληλοεξοντώνονται, το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις είναι να τους διακόψεις.
Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέχρι στιγμής, δείχνει να τον εφαρμόζει μια χαρά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
