Το «πράσινο φως» της κυβέρνησης για το νέο Καραϊσκάκη, μια επένδυση περίπου 250 εκατομμυρίων ευρώ από την πλευρά Μαρινάκη, έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Και για προφανείς λόγους.
Μόνο που κάποιοι βιάστηκαν να μεταφράσουν αυτή την εξέλιξη ως το τέλος της σύγκρουσης Μητσοτάκη – Μαρινάκη.
Μάλλον δεν έχουν καταλάβει πώς παίζεται το παιχνίδι στα υψηλά πατώματα της εξουσίας.
Η κυβέρνηση δεν έγινε ξαφνικά φίλη με τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Ούτε ο Μαρινάκης ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε να ξεχάσει όσα έχουν προηγηθεί.
Αυτό που βλέπουμε είναι κάτι διαφορετικό.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τις επόμενες εκλογές να πλησιάζουν, έχει κάθε λόγο να επιχειρεί να κλείσει μέτωπα. Και κυρίως εκείνα με ισχυρούς επιχειρηματικούς παράγοντες, που διαθέτουν χρήμα, επιρροή και ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης.
Δεν είναι μικρή υπόθεση να έχεις απέναντί σου έναν επιχειρηματία του μεγέθους του Μαρινάκη.
Στην περίπτωση του Καραϊσκάκη, λοιπόν, το Μαξίμου επέλεξε να μη συνεχίσει τη σύγκρουση σε ένα πεδίο που αφορά εκατομμύρια φιλάθλους και μια τεράστια ιδιωτική επένδυση.
Και ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη.
Η κυβέρνηση δεν βάζει 250 εκατομμύρια ευρώ. Ο Μαρινάκης τα βάζει.
Η Πολιτεία ανοίγει τον θεσμικό δρόμο για να προχωρήσει το έργο. Δεν χρηματοδοτεί, σύμφωνα με τον παρουσιασμένο σχεδιασμό, την κατασκευή του.
Αυτό είναι το ένα κομμάτι.
Το άλλο, όμως, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης διαθέτει έναν ισχυρό μιντιακό όμιλο, με Μέσα που έχουν ασκήσει σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, στον πρωθυπουργό και σε υπουργούς του.
Και τι περιμένουν ορισμένοι τώρα;
Επειδή άναψε το «πράσινο φως» για το Καραϊσκάκη, να αλλάξουν ξαφνικά τα πρωτοσέλιδα; Να εξαφανιστεί η κριτική; Να αρχίσουν τα Μέσα του Μαρινάκη να χαϊδεύουν εκείνους που μέχρι χθες έβαζαν στο στόχαστρο;
Μην τρελαθούμε κιόλας.
Μια κυβερνητική κίνηση καλής θέλησης δεν ισοδυναμεί με λευκή επιταγή. Ούτε μια θεσμική διευκόλυνση σημαίνει ότι τελείωσε η πολιτική αντιπαράθεση.
Ο Μητσοτάκης μπορεί να θέλει να ρίξει τους τόνους. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Μαρινάκης είναι υποχρεωμένος να κάνει το ίδιο.
Και εδώ βρίσκεται όλο το ζουμί.
Το Μαξίμου έκανε μια κίνηση αποκλιμάκωσης. Δεν έχει αποδειχθεί ότι εξασφάλισε ανακωχή.
Γιατί άλλο να δίνεις το «πράσινο φως» για ένα γήπεδο και άλλο να περιμένεις ότι μαζί με τις άδειες θα σταματήσουν και τα επικριτικά δημοσιεύματα.
Στην πολιτική, οι πόλεμοι δεν τελειώνουν με μια χειραψία.
Και πολύ περισσότερο, δεν τελειώνουν επειδή ο ένας αποφάσισε να κάνει ένα βήμα πίσω.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι τι έκανε ο Μητσοτάκης. Το είδαμε.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει από εδώ και πέρα ο Μαρινάκης.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
