Η εικόνα από το Σύνταγμα δεν είναι απλώς ντροπιαστική. Είναι η πιο σκληρή απάντηση σε όλους εκείνους που επιμένουν να παρουσιάζουν μια Ελλάδα που αναπτύσσεται, προοδεύει και ευημερεί.
Φοιτητές έστησαν σκηνές μέσα στη βροχή, απέναντι από τη Βουλή, για να διαμαρτυρηθούν για τα ενοίκια που έχουν φτάσει ακόμη και τα 600 ευρώ για μια τρύπα λίγων τετραγωνικών.
Και εδώ αρχίζει η πραγματική ξεφτίλα.
Γιατί μιλάμε για νέα παιδιά που πέρασαν στο πανεπιστήμιο, που θέλουν να σπουδάσουν, να αποκτήσουν ένα πτυχίο, να χτίσουν το μέλλον τους. Και αντί να έχουν το μυαλό τους στα μαθήματα, αναγκάζονται να υπολογίζουν αν οι γονείς τους μπορούν να πληρώσουν το επόμενο ενοίκιο.
Προσέξτε την αντίφαση.
Η Ελλάδα πανηγυρίζει για επενδύσεις δισεκατομμυρίων, για τουριστικά ρεκόρ, για ανάπτυξη, για αναβαθμίσεις της οικονομίας. Την ίδια ώρα, όμως, μια ελληνική οικογένεια χρειάζεται να ματώσει οικονομικά για να στείλει το παιδί της να σπουδάσει σε άλλη πόλη.
Και δεν είναι μόνο το ενοίκιο. Είναι το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, οι μετακινήσεις, τα καθημερινά έξοδα. Ένας ολόκληρος δεύτερος οικογενειακός προϋπολογισμός.
Αλήθεια, ποιος μισθός μπορεί να τα σηκώσει όλα αυτά;
Και το ακόμη χειρότερο; Η φοιτητική στέγη έχει μετατραπεί σε κανονική επιχειρηματική ευκαιρία. Μικροσκοπικά διαμερίσματα κοστολογούνται σαν πολυτελείς κατοικίες, ενώ οι διαθέσιμες θέσεις στις φοιτητικές εστίες δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες.
Η αγορά κάνει τη δουλειά της. Οι ιδιοκτήτες ζητούν όσα θεωρούν ότι μπορούν να εισπράξουν. Το κράτος, όμως, ποια δουλειά κάνει;
Γιατί δεν μπορεί η απάντηση σε κάθε κοινωνικό πρόβλημα να είναι ότι έτσι λειτουργεί η ελεύθερη αγορά.
Δεν μπορεί να μιλάμε διαρκώς για το μέλλον της χώρας και την ίδια στιγμή να κάνουμε το μέλλον αυτό οικονομικά απαγορευτικό για χιλιάδες νέους.
Οι φοιτητές ζητούν αύξηση του στεγαστικού επιδόματος, δωρεάν σίτιση και στέγαση, περισσότερη κρατική μέριμνα. Δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν να μπορούν να σπουδάσουν χωρίς να γονατίζουν οικονομικά οι οικογένειές τους.
Και κάτι τελευταίο.
Όταν νέα παιδιά φτάνουν στο σημείο να στήνουν σκηνές μπροστά στη Βουλή για να ακουστούν, το πρόβλημα δεν είναι οι σκηνές.
Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από τους εντυπωσιακούς αριθμούς της ανάπτυξης υπάρχει μια κοινωνία που δυσκολεύεται να αναπνεύσει.
Γιατί, κύριοι της κυβέρνησης, ανάπτυξη που δεν επιτρέπει σε ένα παιδί να σπουδάσει μακριά από το σπίτι του χωρίς να χρεοκοπήσουν οι γονείς του, δεν είναι επιτυχία για όλους. Είναι ανάπτυξη που αφήνει κόσμο πίσω.
Και αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί να την κρύψει καμία κυβερνητική ανακοίνωση.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
