Το Ελληνικό δεν είναι απλώς μια μεγάλη επένδυση. Είναι ίσως η πιο φιλόδοξη αστική μεταμόρφωση που έχει επιχειρηθεί ποτέ στη σύγχρονη Ελλάδα.
Μια ολόκληρη πόλη χτίζεται μέσα στην Αθήνα. Με ουρανοξύστες, πολυτελείς κατοικίες, ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα, εστιατόρια, χώρους ψυχαγωγίας, επιχειρηματικές δραστηριότητες και ένα τεράστιο μητροπολιτικό πάρκο.
Ένα έργο δισεκατομμυρίων, που αρχίζει πλέον να παίρνει μορφή και φιλοδοξεί να αλλάξει τον χάρτη της πρωτεύουσας για τις επόμενες δεκαετίες.
Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, εφόσον υλοποιηθεί όπως σχεδιάζεται, θα ανεβάσει την Αθήνα σε άλλη πίστα.
Το Ελληνικό δεν σχεδιάζεται αποκλειστικά για την ελληνική αγορά. Απευθύνεται σε ένα διεθνές κοινό. Σε επενδυτές, επιχειρηματίες, επισκέπτες και ανθρώπους με μεγάλη οικονομική επιφάνεια από ολόκληρο τον κόσμο.
Όπως συμβαίνει στο Ντουμπάι, όπου συναντάς δεκάδες εθνικότητες, έτσι και το Ελληνικό φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε έναν διεθνή προορισμό κατοικίας, επιχειρηματικότητας και διασκέδασης.
Μόνο που εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια. Και καθόλου μικρή.
Όλα αυτά θα γίνουν στην Ελλάδα. Σε ελληνικό έδαφος. Δίπλα σε γειτονιές όπου χιλιάδες οικογένειες δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ.
Και κάπου εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα.
Ο μέσος Αθηναίος θα έχει τη δυνατότητα να ζήσει αυτή τη νέα πόλη ή θα περιορίζεται να τη θαυμάζει από μακριά;
Γιατί άλλο πράγμα να μπορείς να περπατήσεις σε ένα όμορφο πάρκο και άλλο να μπορείς να καθίσεις σε ένα εστιατόριο, να πιεις ένα ποτό, να κάνεις τα ψώνια σου ή, ακόμη περισσότερο, να αποκτήσεις μια κατοικία εκεί.
Δεν είναι το ίδιο η ελεύθερη πρόσβαση με την οικονομική δυνατότητα συμμετοχής.
Και ας μην παρεξηγηθούμε. Κανείς δεν ζητά από έναν ιδιώτη επενδυτή να κάνει φιλανθρωπία. Ούτε να κατασκευάζει ακίνητα δισεκατομμυρίων για να τα διαθέτει κάτω από την εμπορική τους αξία.
Οι επενδύσεις γίνονται για να αποφέρουν κέρδη. Και καλώς γίνονται.
Όμως, όταν μιλάμε για ένα έργο που φιλοδοξεί να αλλάξει την ίδια την ταυτότητα της Αθήνας, δεν μπορούμε να μετράμε την επιτυχία του αποκλειστικά με τις πωλήσεις πολυτελών κατοικιών, τις αποδόσεις των επενδυτών και τα εκατομμύρια που θα εισρεύσουν.
Πρέπει να μετρήσουμε και κάτι άλλο.
Πόσο από αυτό το μέλλον θα ανήκει πραγματικά στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή την πόλη;
Γιατί θα είναι εξαιρετικά πικρό να δημιουργηθεί δίπλα μας μια Αθήνα του 2050, με όλες τις ανέσεις και τις δυνατότητες που σήμερα μοιάζουν μακρινές, και ο μέσος Έλληνας να αισθάνεται ξένος μέσα στην ίδια του την πρωτεύουσα.
Να βλέπει τον πλούτο, αλλά να μην μπορεί να τον αγγίξει.
Να βλέπει την ανάπτυξη, αλλά να μην μπορεί να συμμετέχει σε αυτήν.
Να βλέπει το μέλλον, αλλά να μην έχει θέση μέσα του.
Το Ελληνικό μπορεί να αποδειχθεί ένα τεράστιο επίτευγμα για την Ελλάδα. Αρκεί να μη γίνει ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο σύμβολο της απόστασης ανάμεσα σε δύο διαφορετικές οικονομικές πραγματικότητες.
Γιατί το μεγάλο στοίχημα δεν είναι μόνο να φτιάξουμε μια πόλη που θα ζηλεύουν οι ξένοι.
Είναι να φτιάξουμε μια πόλη που θα μπορούν να χαρούν και οι Έλληνες.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
