Το μεγαλύτερο λάθος που θεωρώ ότι έχει κάνει η Άννα Βίσση τα τελευταία χρόνια δεν είναι καλλιτεχνικό. Ούτε έχει να κάνει με τις επιλογές της πάνω στην πίστα.
Είναι ότι απομακρύνθηκε από τον απλό κόσμο. Τον καθημερινό, τον συνηθισμένο κόσμο. Εκείνον που την κράτησε όρθια, τη στήριξε και την οδήγησε ξανά στην κορυφή.
Και επειδή στη νύχτα έχουμε μάθει να μη βλέπουμε μόνο τη βιτρίνα, καλό είναι να θυμηθούμε ορισμένα πράγματα.
Πριν από περίπου εννέα χρόνια, όταν η Άννα Βίσση ξεκινούσε τη διαδρομή της στο Hotel Ermou, μαζί με τον Γιάννη Μωράκη, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα.
Το θυμάμαι πολύ καλά. Το ξεκίνημα ήταν δύσκολο. Το μαγαζί δεν τραβούσε. Υπήρξε, όμως, επιμονή, επιχειρηματική στήριξη και, κυρίως, χρόνος για να χτιστεί κάτι.
Σιγά σιγά ήρθε ο κόσμος. Άρχισε να γεμίζει το μαγαζί, να αγκαλιάζει την πρόταση, να δημιουργεί εκείνη τη δυναμική που τελικά μετέτρεψε το Hotel Ermou στο απόλυτο σημείο αναφοράς της αθηναϊκής νύχτας.
Αυτός ο κόσμος ήταν η πραγματική δύναμη της Βίσση. Όχι οι ισχυροί, όχι οι επώνυμοι, όχι οι φωτογραφίες με την ελίτ.
Και για να μην παρεξηγηθούμε. Καλή είναι η ελίτ. Απαραίτητη και αυτή στο επιχειρηματικό παιχνίδι. Αλλά ο μεγάλος επιχειρηματίας μπορεί να βγει μία φορά τον μήνα, το εξάμηνο ή τον χρόνο.
Το μαγαζί, όμως, δεν ζει από εκείνον που εμφανίζεται περιστασιακά. Ζει από εκείνον που επιστρέφει. Που πληρώνει από το υστέρημά του, που φέρνει την παρέα του, που ξανακλείνει τραπέζι.
Αυτός συντηρεί τη νύχτα. Αυτός δημιουργεί διάρκεια. Αυτός ανεβάζει έναν καλλιτέχνη και, όταν αισθανθεί ότι τον έχουν ξεχάσει, μπορεί να του γυρίσει την πλάτη.
Και εδώ, κατά την άποψή μου, η Άννα έκανε το μεγάλο λάθος. Όσο μεγάλωνε ο μύθος της, τόσο έμοιαζε να απομακρύνεται από εκείνη τη λαϊκή βάση που αποτέλεσε το σημαντικότερο στήριγμά της.
Δεν αμφισβητεί κανείς το μέγεθός της. Ούτε τα ρεκόρ, ούτε την εμπορική της δύναμη.
Αλλά άλλο να είσαι τεράστια σταρ και άλλο να παραμένεις κοντά στον κόσμο που σε έκανε τεράστια.
Γιατί στη νύχτα υπάρχει ένας άγραφος νόμος που πολλοί, όταν φτάσουν πολύ ψηλά, τον ξεχνούν.
Ο κόσμος που σε ανεβάζει είναι ο ίδιος που μπορεί να σε κατεβάσει. Και κανένα λαμπερό τραπέζι της πρώτης σειράς δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτή τη δύναμη.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
