Το φωνάζουμε, το γράφουμε και το ξαναγράφουμε εδώ και καιρό: η νύχτα έχει κυριευτεί από έναν υπέρμετρο εγωισμό.
Κανείς δεν δίνει εύκολα χώρο σε κανέναν. Και ειδικότερα αρκετοί από τους παλιότερους, που έχουν κατακτήσει τη θέση τους, δύσκολα κάνουν λίγο στην άκρη όταν βλέπουν να έρχεται κάτι νέο, αξιόλογο και ελπιδοφόρο.
Αντί να του απλώσουν το χέρι, να το πάρουν κοντά τους, να το συστήσουν στο κοινό και να το βοηθήσουν να μεγαλώσει, πολλές φορές συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Το πολεμούν. Και κυρίως υπόγεια.
Γιατί φοβούνται. Φοβούνται ότι αν του δώσουν χώρο, αύριο θα εξελιχθεί, θα μεγαλώσει και ίσως διεκδικήσει τη δική τους θέση.
Κάπως έτσι φτάσαμε σε μια εποχή όπου η νύχτα δυσκολεύεται να βγάλει νέους πρωταγωνιστές και οι μεγάλες, πραγματικές συνεργασίες γίνονται όλο και πιο σπάνιες.
Αυτός είναι ο γενικός κανόνας.
Σε κάθε κανόνα, όμως, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Και μία από αυτές ονομάζεται Χρήστος Μενιδιάτης.
Όσοι βρέθηκαν στο THEAMA στο πρώτο διήμερο το είδαν από κοντά. Όσοι δεν ήταν εκεί, σίγουρα πήραν μια γεύση από τα στιγμιότυπα που κατέκλυσαν τα social media.
Ο Χρήστος Μενιδιάτης άπλωσε στον Παναγιώτη Μαύρο κάτι περισσότερο από ένα χέρι βοήθειας. Του πρόσφερε μια «πατρική» αγκαλιά.
Για τον Παναγιώτη είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται σε πίστα νυχτερινού κέντρου, στα μπουζούκια, και μάλιστα κατευθείαν σε ένα τέτοιο επίπεδο και μπροστά σε ένα απαιτητικό κοινό των βορείων προαστίων. Λογικό να υπάρχει άγχος. Λογικό να υπάρχει και φόβος.
Ο Μενιδιάτης το κατάλαβε αμέσως.
Τον πήρε από το χέρι, τραγούδησε τραγούδια του, ζήτησε από το κοινό να τον χειροκροτήσει και, κυρίως, δεν φοβήθηκε να συνυπάρξει μαζί του στην ίδια πίστα και να του δώσει χώρο να φανεί.
Μπράβο στον Χρήστο.
Και μακάρι να το δουν κι άλλοι και να πάρουν παράδειγμα.
Γιατί για να βγει το καινούριο, αυτοί που πρωταγωνιστούν σήμερα πρέπει να μάθουν να κάνουν λίγο χώρο σε εκείνους που έρχονται. Να τους απλώνουν το χέρι και όχι να τους κόβουν τον δρόμο από φόβο μήπως αύριο μεγαλώσουν περισσότερο.
Μόνο με τέτοια αντίληψη μπορεί η νύχτα να πάει μπροστά. Με ανοιχτές πόρτες, γενναιοδωρία και χώρο στους επόμενους. Όχι με εγωισμούς και υπόγειους πολέμους που, τόσα χρόνια, μας κάνουν να ανεβαίνουμε στα κάγκελα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
