Ο Ηλίας Κασιδιάρης πήγε να ακούσει Σταμάτη Γονίδη.
Και κάπως έτσι βρέθηκε και πάλι η αφορμή για να αρχίσει ο γνωστός θόρυβος.
Ας ξεκινήσουμε από το προφανές.
Ίσως ο καλλιτέχνης που επέλεξε να μην είναι καθόλου τυχαίος.
Ο Σταμάτης Γονίδης δεν ανακάλυψε σήμερα την αντισυστημική ρητορική. Εδώ και χρόνια μιλά δημόσια, πολλές φορές κόντρα στο ρεύμα, διαφωνεί με όσα θεωρεί ότι πηγαίνουν στραβά και δεν δείχνει ιδιαίτερη αγωνία για το αν οι απόψεις του θα αρέσουν σε όλους.
Ο Κασιδιάρης, από την άλλη, έχει ολοκληρώσει την ποινή του για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, βρίσκεται εκτός φυλακής και δηλώνει ότι επιστρέφει στην πολιτική ζωή.
Και εδώ ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Έχει κόσμο.
Έχει ακροατήριο.
Έχει ανθρώπους που εξακολουθούν να τον ακολουθούν.
Το πόσο μεγάλο είναι αυτό το ρεύμα θα φανεί εκεί που μετριούνται οι πολιτικές δυνάμεις και όχι στα social media.
Υπάρχει όμως μία πραγματικότητα που το πολιτικό σύστημα θα έκανε λάθος να προσπεράσει.
Όταν ένα μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι η καθημερινότητά του χειροτερεύει, ότι η ακρίβεια το πνίγει και ότι τα προβλήματά του δεν βρίσκουν απαντήσεις, ο θυμός ψάχνει διέξοδο.
Και πάνω σε αυτόν τον θυμό επιχειρούν πάντοτε να χτίσουν όσοι εμφανίζονται ως αντισυστημικοί.
Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει πραγματικά να συζητήσει για τον Κασιδιάρη, ας συζητήσει γι’ αυτό.
Αυτό έχει πολιτικό ενδιαφέρον.
Όχι το πού ήπιε το ποτό του.
Γιατί εδώ αρχίζει το παράλογο.
Ένας άνθρωπος που βρίσκεται εκτός φυλακής βγήκε ένα βράδυ να διασκεδάσει και επέλεξε να ακούσει τον καλλιτέχνη που ήθελε.
Ο Γονίδης τον είδε και τον ευχαρίστησε από την πίστα.
Και;
Όποιος έχει βρεθεί σε πρόγραμμά του ξέρει ότι ο Σταμάτης ευχαριστεί συνεχώς τον κόσμο που τον τιμά με την παρουσία του. Δεν το ανακάλυψε εκείνο το βράδυ επειδή είδε μπροστά του τον Κασιδιάρη.
Αυτό κάνει με το κοινό του.
Άρα γιατί τώρα πρέπει να ψάξουμε πίσω από ένα «ευχαριστώ» ολόκληρη πολιτική ιστορία;
Επειδή πουλάει;
Γιατί κάπως έτσι καταλήγουμε κάθε φορά στο ίδιο έργο.
Μία ατάκα γίνεται θέμα.
Μία έξοδος αποκτά πολιτικές διαστάσεις.
Ένα τραπέζι σε νυχτερινό κέντρο μετατρέπεται σχεδόν σε πολιτικό γεγονός.
Και την ίδια ώρα υπάρχουν πραγματικά ζητήματα που απαιτούν δημοσιογραφικό έλεγχο, δύσκολες ερωτήσεις και πίεση προς την εξουσία.
Εκεί, όμως, χρειάζεται δουλειά.
Χρειάζεται έρευνα.
Χρειάζεται να συγκρουστείς.
Ενώ εδώ είναι εύκολο.
Βάζεις «Κασιδιάρης», βάζεις «Γονίδης», σηκώνεις λίγο τη θερμοκρασία του τίτλου και έτοιμος ο θόρυβος.
Μόνο που δημοσιογραφία δεν είναι να ανακαλύπτεις σκάνδαλο εκεί όπου υπάρχει απλώς μία εικόνα που κάνει κλικ.
Αν θέλουμε να ψάξουμε το πραγματικό θέμα, βρίσκεται αλλού:
Γιατί ένα κομμάτι της κοινωνίας εξακολουθεί να ακούει τον Κασιδιάρη;
Γιατί υπάρχει πολιτική δυσαρέσκεια πάνω στην οποία επιχειρεί να πατήσει;
Αυτά είναι ερωτήματα για κυβέρνηση, κόμματα και πολιτικό σύστημα.
Τα υπόλοιπα είναι εύκολος θόρυβος.
Ο Κασιδιάρης πήγε στον Γονίδη.
Ο Γονίδης τον ευχαρίστησε.
Και λοιπόν;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
