Δεν έχει σήμερα κάποια θεσμική θέση.
Κι όμως, δύσκολα θα βρεθεί κάπου ο Γρηγόρης Δημητριάδης και θα περάσει απαρατήρητος.
Το αντίθετο.
Η παρουσία του εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα βλέμματα, την ώρα που ο ίδιος διατηρεί έντονη κινητικότητα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Εκδηλώσεις, κομματικές συναντήσεις, συνέδρια, περιοδείες. Είναι από τα πρόσωπα που γράφουν πολλά χιλιόμετρα και βρίσκεται εκεί όπου χτυπά η καρδιά της «γαλάζιας» παράταξης.
Και αυτό, από μόνο του, έχει τη δική του πολιτική σημασία.
Κάπως έτσι συνέβη και στην Αρχαία Ολυμπία.
Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Πρωθυπουργού βρέθηκε στο Olympia Forum VII και, όπως ήταν αναμενόμενο, η παρουσία και κυρίως όσα είπε προκάλεσαν ενδιαφέρον.
Γιατί ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν περιορίστηκε σε μια τυπική πολιτική τοποθέτηση.
Άνοιξε τη συζήτηση για θέματα που ακουμπούν ευθέως την καθημερινότητα των πολιτών. Την ακρίβεια. Τις προοπτικές της νέας γενιάς. Την αδυναμία πολλών νέων ανθρώπων να σχεδιάσουν το μέλλον τους.
Και πάνω απ’ όλα, τη Στέγη.
«Είναι επιτακτικό να ασχοληθούμε άμεσα με τη Στέγη», είπε χαρακτηριστικά.
Έφερε μάλιστα στο τραπέζι μια εικόνα που συναντά κανείς πλέον καθημερινά.
Ένα νέο ζευγάρι εργάζεται, οι δύο άνθρωποι παίρνουν κάτι περισσότερο από τον κατώτατο μισθό και θέλουν να ξεκινήσουν τη ζωή τους μαζί.
Μπορούν όμως να πληρώσουν το σημερινό ενοίκιο;
Μπορούν να πάρουν στεγαστικό δάνειο;
Μπορούν τελικά να κάνουν σχέδια για το μέλλον;
Ο Δημητριάδης υποστήριξε ότι για πολλούς νέους η απάντηση είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολη, επισημαίνοντας παράλληλα ότι το στεγαστικό δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό πρόβλημα αλλά αφορά συνολικά τις δυτικές κοινωνίες.
Μίλησε μάλιστα για τον «θάνατο του αμερικανικού ονείρου», θέλοντας να περιγράψει μια πραγματικότητα που, κατά την άποψή του, συναντάται πλέον τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες: δουλεύεις, προσπαθείς, αλλά η δυνατότητα να αποκτήσεις σπίτι και να χτίσεις με μεγαλύτερη ασφάλεια τη ζωή σου γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Και από εκεί πέρασε στο καθαρά πολιτικό σκέλος της συζήτησης.
«Όταν ανεβαίνουν τα άκρα, κάτι δεν έχει κάνει καλά το Κέντρο», ανέφερε, συνδέοντας την πολιτική δυσαρέσκεια με την αδυναμία του συστήματος να δώσει πρακτικές απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Για τον ίδιο, λοιπόν, η συζήτηση δεν πρέπει να μένει στις διαπιστώσεις.
Πρέπει να περνά στις λύσεις.
«Λύσεις δίνεις με το να σταματήσεις να συζητάς και να αρχίσεις να παράγεις», ήταν η χαρακτηριστική αναφορά του.
Η «τυραννία του βραχυπρόθεσμου»
Ο Δημητριάδης άνοιξε όμως και ένα ακόμη κεφάλαιο.
Αυτό του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα η ίδια η πολιτική.
Μίλησε για την «τυραννία του βραχυπρόθεσμου», περιγράφοντας ένα περιβάλλον στο οποίο τα social media, η τοξικότητα, ο καθημερινός θόρυβος και η πίεση της επικαιρότητας αναγκάζουν πολλές φορές την πολιτική να κοιτάζει μόνο την επόμενη ημέρα.
Όπως το έθεσε ο ίδιος, ένας πολιτικός καταλήγει πολλές φορές να προσπαθεί απλώς να κρατήσει «το κεφάλι του πάνω από το νερό».
Μόνο που έτσι, κατά την άποψή του, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός σχεδιασμός για τα προβλήματα που θα εμφανιστούν ένα, δύο ή ακόμη και δέκα χρόνια αργότερα.
Το Foresight και το παράδειγμα της Παιδείας
Σε αυτό το σημείο αναφέρθηκε και στην Ειδική Γραμματεία Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού – Foresight, η οποία είχε δημιουργηθεί στο Μέγαρο Μαξίμου την περίοδο της δικής του παρουσίας.
Και έφερε ως παράδειγμα την Παιδεία.
Η λογική του ήταν απλή: όταν σήμερα σχεδιάζεις μια αλλαγή που αφορά ένα παιδί του Δημοτικού, δεν μπορείς να σκέφτεσαι μόνο το σήμερα.
Πρέπει να προσπαθήσεις να προβλέψεις σε ποιον κόσμο θα βγει αυτό το παιδί όταν, περίπου δώδεκα χρόνια αργότερα, ολοκληρώσει το σχολείο.
Με άλλα λόγια, η πολιτική δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση της επικαιρότητας. Πρέπει να σχεδιάζει και για την επόμενη δεκαετία.
Τι είπε για τη Νέα Δημοκρατία
Και φυσικά, από τη συζήτηση δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η Νέα Δημοκρατία.
Όταν ρωτήθηκε για την πολιτική ταυτότητα του κόμματος, ο Γρηγόρης Δημητριάδης έδωσε τη δική του περιγραφή:
«Η Νέα Δημοκρατία πρέπει πάντα να επιδιώκει την αυτοδυναμία. Είναι κόμμα εξουσίας. Δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας».
Και συνέχισε εξηγώντας ότι, κατά την άποψή του, η ΝΔ δεν μπορεί να πετύχει αυτοδυναμία εάν δεν καταφέρνει να απευθύνεται σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την Κεντροαριστερά μέχρι την ευρύτερη Δεξιά.
Στη δική του περιγραφή, μέσα στη Νέα Δημοκρατία χωρούν διαφορετικές πολιτικές τάσεις: κεντρώοι, φιλελεύθεροι, λαϊκή Δεξιά και συντηρητικοί.
Στάθηκε μάλιστα ιδιαίτερα στον όρο «συντηρητικός», λέγοντας ότι δεν αντιλαμβάνεται γιατί έχει αποκτήσει αρνητική χροιά στην Ελλάδα και θέτοντας το ερώτημα: «Είναι κακό να θέλω τάξη, να θέλω ασφάλεια;».
Μια παρέμβαση, λοιπόν, με αρκετές διαφορετικές αναγνώσεις και ακόμη περισσότερα πολιτικά μηνύματα.
Από τη φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας και την άνοδο των άκρων μέχρι τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και την πίεση που αντιμετωπίζει η νέα γενιά.
Με ένα θέμα, ωστόσο, να βρίσκεται ξεκάθαρα ψηλά στην ατζέντα του Γρηγόρη Δημητριάδη:
τη Στέγη.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
