Αντίστροφα μετρά πλέον ο χρόνος για ιδιωτική κλινική στη Θεσσαλονίκη, μετά την απόφαση για τη σφράγισή της, σε μια υπόθεση που έχει ήδη προκαλέσει σοβαρές καταγγελίες και βρίσκεται στο μικροσκόπιο των αρμόδιων Αρχών.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η απόφαση προβλέπει προθεσμία 14 ημερών, κατά την οποία η πλευρά της κλινικής μπορεί να καταθέσει τις αιτιάσεις της. Την ίδια ώρα, 46 ασθενείς εξακολουθούν να νοσηλεύονται στις εγκαταστάσεις, με τις οικογένειές τους να αγωνιούν για το πού και με ποιον τρόπο θα συνεχιστεί η περίθαλψή τους.
Στο επίκεντρο της έρευνας έχουν βρεθεί καταγγελίες συγγενών για συνθήκες νοσηλείας και υψηλές χρεώσεις, ενώ ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη λειτουργία του ογκολογικού τμήματος, το οποίο, σύμφωνα με όσα αναφέρονται για το πόρισμα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, λειτουργούσε χωρίς την απαιτούμενη άδεια.
Παράλληλα εξετάζονται ζητήματα που αφορούν θεραπείες και συνταγογραφήσεις, αλλά και οι έλεγχοι που είχαν πραγματοποιηθεί τα προηγούμενα χρόνια.
Και εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι.
Εφόσον δεν τηρούνται όσα προβλέπει ο νόμος, η Πολιτεία καλά κάνει και παρεμβαίνει. Στην υγεία δεν μπορεί να υπάρχει ούτε «περίπου», ούτε ανοχή, ούτε εκπτώσεις. Οι καταγγελίες πρέπει να διερευνηθούν μέχρι τέλους και, όπου υπάρχουν ευθύνες, να αποδοθούν εκεί που πραγματικά ανήκουν.
Υπάρχει όμως και μία δεύτερη πλευρά αυτής της ιστορίας που δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά.
Οι εργαζόμενοι της κλινικής.
Άνθρωποι που μέχρι χθες πήγαιναν κανονικά στη δουλειά τους και τώρα βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα ενός λουκέτου. Νοσηλευτές, διοικητικοί, βοηθητικό προσωπικό και εργαζόμενοι διαφορετικών ειδικοτήτων που ζουν από αυτόν τον μισθό.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η διερεύνηση των ευθυνών μιας επιχείρησης και άλλο να πληρώσουν τελικά τον λογαριασμό άνθρωποι του μεροκάματου που μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με όσα καταγγέλλονται.
Πίσω από κάθε θέση εργασίας υπάρχει ένα σπίτι. Ένα ενοίκιο. Λογαριασμοί. Παιδιά. Δάνεια. Υποχρεώσεις.
Και όλα αυτά δεν παγώνουν επειδή μια κλινική σφραγίζεται.
Γι’ αυτό και η επόμενη ημέρα δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στο ποιος θα βάλει τη σφραγίδα στην πόρτα.
Πρέπει να υπάρξει μέριμνα για τους 46 ασθενείς που παραμένουν μέσα, αλλά και απαντήσεις για τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί και κινδυνεύουν να βρεθούν ξαφνικά χωρίς δουλειά και χωρίς μεροκάματο.
Η Πολιτεία οφείλει να κάνει τη δουλειά της. Να ελέγξει, να προστατεύσει τους ασθενείς και να εφαρμόσει τον νόμο.
Αλλά όταν πέσουν τα φώτα από τις καταγγελίες και τις έρευνες, κάποιοι άνθρωποι θα μείνουν πίσω να κοιτούν μια κλειστή πόρτα.
Και αυτούς δεν πρέπει να τους ξεχάσει κανείς.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
