Ο Νίκος Βουρλιώτης επιστρέφει εκεί όπου ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του γράφτηκε: μέσα στη νύχτα.
Αυτή τη φορά, στο Bodega στο Περιστέρι, όπου συναντά τον Χρήστο Χολίδη σε μια συνεργασία που, με έναν περίεργο τρόπο, ξυπνά εικόνες από τα παλιά καλά χρόνια της Αθήνας.
Τότε που οι μουσικοί κόσμοι μπλέκονταν πολύ περισσότερο. Που το λαϊκό μπορούσε να συναντήσει το hip hop, το club να γίνει σημείο αναφοράς και μια συνεργασία που αρχικά έμοιαζε παράξενη να εξελιχθεί τελικά σε ολόκληρη τάση.
Και αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έζησε αυτή τη μετάβαση από την πρώτη γραμμή, αυτός είναι ο NiVO.
Γι’ αυτό και η σημερινή παρουσία του στη νυχτερινή Αθήνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, την ώρα που στις κινηματογραφικές αίθουσες προβάλλεται το «NiVO 831 Θυμάμαι…».
Ένα ντοκιμαντέρ 1 ώρας και 33 λεπτών, που δεν περιορίζεται στην ιστορία ενός καλλιτέχνη ή ενός συγκροτήματος.
Ξετυλίγει σχεδόν τρεις δεκαετίες ελληνικής μουσικής, νύχτας και κουλτούρας.
Οι Goin’ Through δεν εμφανίστηκαν απλώς μέσα στο ελληνικό hip hop. Ήταν από εκείνους που πήραν έναν ήχο που βρισκόταν ακόμη μακριά από το μεγάλο κοινό και τον έβαλαν στα ραδιόφωνα, στην τηλεόραση, στα clubs και τελικά μέσα στην καρδιά της ελληνικής showbiz.
Και αυτό δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη.
Το «NiVO 831 Θυμάμαι…», σε σκηνοθεσία Ju Stamatakis και Danny Ntarlas, ανοίγει ένα αρχείο που μέχρι σήμερα γνώριζαν ελάχιστοι.
Ο ίδιος ο Βουρλιώτης, πολλά χρόνια πριν το κινητό μετατρέψει τους πάντες σε κινηματογραφιστές της καθημερινότητάς τους, είχε μια κάμερα μαζί του.
Κατέγραφε.
Παρέες, στούντιο, live, παρασκήνια, συζητήσεις, αγωνίες, στιγμές πριν από την επιτυχία.
Και σήμερα εκείνες οι εικόνες έχουν άλλη αξία. Γιατί δεν δείχνουν μόνο πώς μεγάλωσαν οι Goin’ Through. Δείχνουν μια Αθήνα που επίσης μεγάλωνε, άλλαζε και σε αρκετές περιπτώσεις εξαφανιζόταν.
Από τις κασέτες που άλλαζαν χέρια και τα πρώτα underground βήματα, μέχρι τα μεγάλα συμβόλαια, τις τεράστιες επιτυχίες και την είσοδο του hip hop στο mainstream.
Ακόμη και το «831» του τίτλου κουβαλάει τη δική του ιστορία.
Η λεωφορειακή γραμμή που συνέδεε το Αιγάλεω με τον Πειραιά, περνώντας από Νίκαια, Κορυδαλλό και Αγία Βαρβάρα, γίνεται ουσιαστικά σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής και μιας Αθήνας πολύ διαφορετικής από τη σημερινή.
Μιας Αθήνας με γειτονιές, αλάνες, παρέες και ανθρώπους που έψαχναν έναν διαφορετικό τρόπο να μιλήσουν.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως και το μεγαλύτερο κεφάλαιο του NiVO.
Κατάφερε να πάρει τον δρόμο και να τον φέρει δίπλα στη μεγάλη πίστα.
Να ενώσει δύο κόσμους που τότε έμοιαζαν σχεδόν ασύνδετοι.
Η συνεργασία των Goin’ Through με τον Γιώργο Μαζωνάκη το 2001 αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μια συνάντηση που για τα δεδομένα εκείνης της εποχής ήταν πραγματικό ρίσκο και άνοιξε έναν δρόμο που αργότερα ακολούθησαν πολλοί.
Σήμερα, τα πλάνα του Μαζωνάκη μέσα στο ντοκιμαντέρ αποκτούν αναπόφευκτα διαφορετικό βάρος. Δεν είναι πλέον μόνο ένα κομμάτι του αρχείου. Είναι εικόνες μιας εποχής που έχει κλείσει οριστικά.
Και ίσως η πιο φορτισμένη στιγμή ήρθε στο Bodega.
Ο NiVo, έχοντας δίπλα του τον Χρήστο Χολίδη, αποχαιρέτησε από την πίστα τον Γιώργο Μαζωνάκη. Ένα αντίο που δεν χρειάστηκε πολλά λόγια για να αποκτήσει τη δική του δύναμη.
Γιατί αυτή τη φορά δεν μιλούσε μόνο ένας καλλιτέχνης για έναν μεγάλο τραγουδιστή με τον οποίο κάποτε συναντήθηκε μουσικά. Μιλούσε ένας άνθρωπος που είχε μοιραστεί μαζί του στιγμές από μια εποχή που άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην ελληνική μουσική.
Και κάπως έτσι, το χθες συναντά το σήμερα.
Από εκείνη την Αθήνα των Goin’ Through, των μεγάλων crossovers και των μουσικών πειραματισμών, φτάνουμε στο 2026 και στο Bodega του Περιστερίου.
Ο NiVO παραμένει παρών.
Δίπλα στον Χρήστο Χολίδη, επιστρέφει σε ένα περιβάλλον που γνωρίζει όσο λίγοι. Όχι για να αναπαράγει όσα έκανε πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες, αλλά για να συνεχίσει να κάνει αυτό που ανέκαθεν τον χαρακτήριζε: να ενώνει διαφορετικούς μουσικούς κόσμους στην ίδια πίστα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας.
Την ώρα που το «NiVO 831 Θυμάμαι…» στρέφει την κάμερα προς τα πίσω και ξετυλίγει όσα έζησε, ο Νίκος Βουρλιώτης εξακολουθεί να γράφει το επόμενο κεφάλαιο.
Έζησε από μέσα τη μετάβαση του ελληνικού hip hop από το underground στη μεγάλη αγορά, πέρασε από τη δισκογραφία, την τηλεόραση και τις μεγάλες πίστες και, τρεις δεκαετίες αργότερα, συνεχίζει να βρίσκεται εκεί όπου συμβαίνουν τα πράγματα.
Αυτή τη στιγμή, η στάση λέγεται Bodega.
Και δίπλα του βρίσκεται ο Χρήστος Χολίδης.
TSIPAD BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
