Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη είναι μεγάλη. Κι όμως, μέσα στο πένθος, γύρω από το όνομά του έχει στηθεί ένας θόρυβος που συχνά ξεπερνά τα όρια: άνθρωποι εμφανίζονται μπροστά στις κάμερες και μιλούν με βεβαιότητα για τη ζωή και τον χαρακτήρα του, σαν να τον γνώριζαν από κοντά.
Ο Λάκης Γαβαλάς έβαλε το δάχτυλο σε αυτήν ακριβώς την πληγή. Με τον δικό του, αιχμηρό τρόπο, στηλίτευσε όσους κάνουν δημόσιες τοποθετήσεις χωρίς να έχουν πραγματική γνώση, αλλά και την εμπορευματοποίηση του πένθους από τα μέσα ενημέρωσης.
Και η παρατήρησή του έχει βάση. Πολλοί από όσους σήμερα μιλούν δυνατά για τον Μαζωνάκη δεν γνώριζαν τον άνθρωπο πίσω από τα φώτα. Δεν ήξεραν την καθημερινότητά του, τις σκέψεις του, τις ιδιαιτερότητές του, τις προσωπικές του στιγμές. Γνώριζαν τον καλλιτέχνη, τα τραγούδια και τη δημόσια εικόνα του. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως γνώριζαν και τον ίδιο.
Κάποιοι μιλούν σαν να ήταν στενοί του φίλοι, σαν να είχαν ζήσει δίπλα του και να μπορούν τώρα να εξηγήσουν τι ένιωθε, τι σκεφτόταν και τι συνέβαινε στη ζωή του. Άλλο η εκτίμηση για έναν καλλιτέχνη και άλλο η προσωπική γνώση ενός ανθρώπου. Η αγάπη για τα τραγούδια του δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να παρουσιάζεται ως γνώστης της ιδιωτικής του ζωής.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε σε όλους μέσα από τη μουσική του. Η ζωή του, όμως, δεν ήταν δημόσια περιουσία. Όπως είπε ο Γαβαλάς, αυτή η στιγμή χρειάζεται σεβασμό, ηρεμία και λιγότερες φωνές. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον άνθρωπο να αναπαυθεί και τα τραγούδια του να μιλούν για εκείνον.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
