Η νύχτα, φαινομενικά, έχει φώτα, λουλούδια, γεμάτα τραπέζια και sold out βραδιές.
Είναι οι εικόνες που ανεβαίνουν στο διαδίκτυο. Οι εικόνες που κάνουν τον γύρο των social media και δίνουν την εντύπωση ότι όλα πηγαίνουν ρολόι.
Μόνο που αυτές οι εικόνες, πολλές φορές, ξεγελούν.
Δεν αποτυπώνουν την πραγματική κατάσταση. Πίσω από τη βιτρίνα υπάρχει μια άλλη νύχτα. Πολύ πιο σκληρή, πολύ πιο απαιτητική και εντελώς διαφορετική από αυτή που βλέπει ο κόσμος.
Και αυτή την πραγματικότητα δεν τη γνωρίζουν οι περισσότεροι. Τη γνωρίζουν λίγοι. Οι άνθρωποι που έχουν πραγματική εικόνα από μέσα.
Αυτήν ακριβώς την πλευρά της νυχτερινής διασκέδασης ανέδειξε ο Ηλίας Τσίπας, φιλοξενούμενος στο Web TV του espressonews.gr και στην εκπομπή «AFTERHOURS» με τον Γιώργο Βαλυράκη.
Μίλησε ανοιχτά για τα νυχτερινά κέντρα, τους καλλιτέχνες, τις συνεργασίες που δεν γίνονται, την έλλειψη προσωπικού και τη μεγάλη αλλαγή που έχει επέλθει στις ισορροπίες της πίστας.
Η ουσία της τοποθέτησής του ήταν μία:
«Και παλιότερα οι επιχειρηματίες έδιναν μεγάλα ποσά, αλλά και έβγαζαν. Πλέον, σε πολλές περιπτώσεις, μόνο βάζουν από την τσέπη τους, δεν βγάζουν. Οι μόνοι που κερδίζουν και φεύγουν το πρωί χαρούμενοι είναι οι τραγουδιστές — και μάλιστα χωρίς να ρισκάρουν τίποτα. Είναι στην ουσία συνέταιροι, απλώς δεν βάζουν».
Μια φράση που περιγράφει με ακρίβεια το πρόβλημα.
Γιατί σήμερα δεν μιλάμε απλώς για ένα υψηλό νυχτοκάματο. Μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που ζητούνται για μόλις ένα διήμερο, Παρασκευή και Σάββατο.
Ποσά που πρέπει να καλυφθούν πριν ακόμη αποδειχθεί αν το σχήμα θα τραβήξει, αν το κοινό θα ανταποκριθεί και αν το μαγαζί θα καταφέρει τελικά να βγάλει τα έξοδά του.
Οι επιχειρηματίες είναι εκείνοι που σηκώνουν όλο το βάρος. Πληρώνουν το μαγαζί και τα ενοίκια. Καλύπτουν το προσωπικό, την παραγωγή, την ορχήστρα, τον ήχο, τα φώτα, τη διαφήμιση και όλα τα λειτουργικά έξοδα.
Και, σαν να μην έφταναν αυτά, κάθε νέα σεζόν απαιτεί συχνά μεγάλες ανακαινίσεις. Νέα εικόνα, νέα σκηνή, νέος εξοπλισμός, αλλαγές στον χώρο, παρεμβάσεις που κοστίζουν πολύ πριν σερβιριστεί το πρώτο ποτό.
Η πίστα πρέπει να ανανεωθεί. Το μαγαζί πρέπει να δείχνει καινούργιο. Το κοινό περιμένει κάτι διαφορετικό. Αλλά αυτό το κόστος δεν το σηκώνει ο τραγουδιστής. Το σηκώνει ο επιχειρηματίας.
Και στο τέλος, είναι πάλι εκείνος που θα βρεθεί αντιμέτωπος με το ταμείο.
Αν το εγχείρημα δεν πάει καλά, η ζημιά δεν μοιράζεται.
Μένει σε αυτόν.
Αντιθέτως, ο καλλιτέχνης έχει κατά κανόνα διασφαλίσει τη συμφωνία και την αμοιβή του. Γι’ αυτό και, σε πολλές περιπτώσεις, ο σημερινός επιχειρηματίας της νύχτας αισθάνεται όμηρος των σταρ της πίστας. Παίρνει όλο το ρίσκο, ενώ ο άλλος εισπράττει χωρίς να βάζει το χέρι στην τσέπη.
Ένα ακόμη θέμα που θίχτηκε ήταν οι μεγάλες συνεργασίες που δεν βλέπουμε πια όσο συχνά θα έπρεπε.
Υπάρχουν ονόματα που θα μπορούσαν να συνυπάρξουν στην ίδια σκηνή και να δημιουργήσουν κάτι πολύ μεγάλο. Σχήματα που θα έκαναν αίσθηση, θα γέμιζαν μαγαζιά και θα ξυπνούσαν ξανά τον ενθουσιασμό του κόσμου.
Κι όμως, πολλές φορές δεν προχωρούν.
Ο λόγος δεν είναι πάντα καλλιτεχνικός ή εμπορικός. Είναι το ποιος θα μπει πρώτος στην αφίσα, ποιος θα βγει τελευταίος, ποιος θεωρεί ότι είναι μεγαλύτερος και ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο ποσό.
Το «εγώ» μπαίνει μπροστά από το «εμείς». Και κάπως έτσι, συνεργασίες που θα μπορούσαν να γράψουν ιστορία, δεν γίνονται ποτέ.
Η συζήτηση άγγιξε και το σοβαρό πρόβλημα της εύρεσης προσωπικού, το οποίο αντιμετωπουν πλέον τόσο τα μαγαζιά της ημέρας όσο και η νύχτα. Σέρβις, μπαρ, κουζίνα και βασικές θέσεις λειτουργίας είναι όλο και πιο δύσκολο να καλυφθούν, με αρκετές επιχειρήσεις να αναζητούν αναγκαστικά ανθρώπους από το εξωτερικό.
Η νύχτα έχει αλλάξει, όμως, και για έναν λόγο ακόμη πιο βαθύ.
Άλλαξε η Ελλάδα.
Παλαιότερα υπήρχαν περισσότερα χρήματα στην αγορά. Ο κόσμος είχε μεγαλύτερη άνεση, έβγαινε συχνότερα και ξόδευε πιο εύκολα για τη διασκέδασή του. Ήταν μια διαφορετική εποχή.
Σήμερα, η έξοδος περνά πρώτα από το πορτοφόλι. Και όταν αυτό πιέζεται, πιέζεται μαζί του ολόκληρη η αλυσίδα της διασκέδασης: από το τραπέζι και την κατανάλωση μέχρι τη βιωσιμότητα ενός μαγαζιού.
Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, τα δυτικά προάστια της Αθήνας έχουν κερδίσει έφαδος, κυρίως στο κομμάτι των κλαμπ. Εκεί διατηρείται ένας έντονος νεανικός παλμός και μια κουλτούρα εξόδου που δείχνει πως η νύχτα δεν εξαφανίστηκε.
Απλώς άλλαξε.
Η κουβέντα του Ηλία Τσίπα στο AFTERHOURS δεν έμεινε στα εύκολα. Δεν στάθηκε στις λαμπερές αφίσες και στα βίντεο ενός γεμάτου μαγαζιού.
Έδειξε τι συμβαίνει πίσω από αυτά.
Γιατί η πίστα μπορεί να ανήκει στον σταρ.
Αλλά το ρίσκο, σήμερα, το σηκώνει σχεδόν πάντα ο επιχειρηματίας.
