Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού δεν είναι μια είδηση που θα περάσει και θα ξεχαστεί.
Είναι μια εξέλιξη με πολιτικό αποτύπωμα. Και στο Μαξίμου το γνωρίζουν πολύ καλά.
Οι εικόνες έξω από τις φυλακές, με δεκάδες υποστηρικτές, ελληνικές σημαίες και συνθήματα, έδειξαν ότι ο Κασιδιάρης παραμένει ένα πρόσωπο με ισχυρό «ρεύμα» σε ένα κομμάτι της κοινωνίας. Επανήλθε στο προσκήνιο με τον πιο ηχηρό τρόπο και έστειλε μήνυμα ότι η πολιτική του παρουσία δεν τελείωσε.
Η αποφυλάκιση δεν αναιρεί την καταδίκη του για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Αλλά φέρνει ξανά, με ένταση, το όνομά του στην πολιτική κουβέντα.
Το ζήτημα είναι ότι αυτή η επιστροφή γίνεται σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για την κοινωνία.
Ο Έλληνας είναι πιεσμένος. Η ακρίβεια έχει χτυπήσει την καθημερινότητα, τα έξοδα τρέχουν, η ανασφάλεια μεγαλώνει και η απογοήτευση απέναντι στο πολιτικό σύστημα υπάρχει παντού. Ο κόσμος νιώθει ότι δεν ακούγεται, ότι δεν εκπροσωπείται και ότι οι παραδοσιακοί πολιτικοί μιλούν συχνά μια γλώσσα μακριά από την πραγματική ζωή.
Σε τέτοιο κλίμα, οι αντισυστημικές φωνές βρίσκουν έδαφος.
Και αυτό είναι που δημιουργεί μεγάλο θέμα στο Μαξίμου. Γιατί η επανεμφάνιση Κασιδιάρη μπορεί να ανοίξει ξανά μια πολιτική δεξαμενή ψηφοφόρων που η κυβέρνηση θέλει να κρατήσει κοντά της. Μια δεξαμενή ανθρώπων που δεν αισθάνονται ότι εκφράζονται από τη σημερινή κεντροδεξιά, που ζητούν πιο σκληρό λόγο και που θεωρούν ότι το πολιτικό σύστημα έχει απομακρυνθεί από τα προβλήματα της κοινωνίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη η πιο σκληρή δεξιά και οι πατριωτικές φωνές κερδίζουν έδαφος. Το βλέπουμε στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και σε πολλές ακόμη χώρες. Η Ελλάδα δεν ζει σε άλλο πλανήτη.
Ο Κασιδιάρης, από την πρώτη στιγμή της εξόδου του, έδειξε ότι θέλει να επιστρέψει ενεργά. Το πώς θα επιχειρήσει να το κάνει και αν θα βρεθεί πολιτική φόρμουλα για συμμετοχή σε εκλογική διαδικασία, είναι άλλο θέμα. Υπάρχουν συγκεκριμένα νομικά εμπόδια και η τελική κρίση για κάθε πολιτικό σχηματισμό ανήκει στα αρμόδια δικαστικά όργανα.
Όμως η πολιτική δύναμη δεν μετριέται μόνο στα χαρτιά και στις δικαστικές αίθουσες.
Μετριέται στο αν υπάρχει κόσμος που περιμένει έναν άνθρωπο έξω από μια φυλακή. Μετριέται στο αν το όνομά του εξακολουθεί να προκαλεί συζήτηση. Μετριέται στο αν, τόσα χρόνια μετά, υπάρχουν άνθρωποι που τον θεωρούν αλύγιστο και πιστεύουν ότι μπορεί να τους εκφράσει.
Αυτό ακριβώς είναι που φοβάται το σύστημα: ότι, αν ο Κασιδιάρης βρεθεί αύριο μπροστά σε μια κάλπη χωρίς εμπόδια, δεν θα είναι απλώς ένας ακόμη υποψήφιος.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, αν τον άφηναν να κατέβει στις εκλογές, όχι μόνο θα έμπαινε στη Βουλή, αλλά θα το έκανε με ένα πολύ μεγάλο ποσοστό.
Με μια εκλογική επίδοση που θα άλλαζε τους πολιτικούς συσχετισμούς και θα έκανε πολλούς στο Μαξίμου να χάσουν τον ύπνο τους.
Γιατί η έξοδος από τον Δομοκό δεν είναι απλώς το τέλος μιας περιόδου κράτησης. Είναι η αρχή μιας πολιτικής επιστροφής που, είτε αρέσει είτε όχι, θα συζητηθεί πολύ.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
