Υπήρχε μια εποχή που οι γειτονιές δεν μετριόνταν με τετραγωνικά, τιμές ακινήτων και κωδικούς πολυκατοικιών. Μετριόνταν με πρόσωπα, φωνές και ανοιχτές πόρτες.
Η Κοκκινιά του Πειραιά — η σημερινή Νίκαια — ήταν μια τέτοια γειτονιά.
Μικρασιάτες, άνθρωποι του μόχθου, οικογένειες που κουβαλούσαν ιστορίες ξεριζωμού, φτώχειας και αγώνα. Δεν είχαν πολλά. Είχαν όμως ο ένας τον άλλον. Κι αυτό, τότε, άξιζε περισσότερο από οτιδήποτε.
Ταβέρνες, κρασιά, ουζερί, μουσικές που έβγαιναν από τα σπίτια και παρέες που έμεναν μέχρι αργά στα πεζοδρόμια. Τα γλέντια τα έκαναν οι φτωχοί, γιατί οι φτωχοί ήξεραν να βρίσκουν χαρά στα μικρά. Σε ένα ποτήρι κρασί, σε ένα τραγούδι, σε ένα πιάτο που μοιραζόταν στα δύο.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες. Και οι ιστορίες της γειτονιάς περνούσαν από στόμα σε στόμα, χωρίς κάμερες και αναρτήσεις. Μια από αυτές θυμίζει πως η μητέρα του Μάρκου Βαμβακάρη περνούσε συχνά από την Κυρά Φρόσω για να ζητήσει λίγο αλάτι, έναν καφέ ή ένα κρεμμύδι.
Έτσι ήταν τότε οι γείτονες.
Δεν υπήρχε η σημερινή απόσταση. Δεν υπήρχε το «μην ενοχλήσεις». Αν έλειπε κάτι από το σπίτι, χτυπούσες την πόρτα δίπλα. Και ήξερες ότι θα ανοίξει. Όχι επειδή κάποιος περίσσευε, αλλά επειδή όλοι καταλάβαιναν τι σημαίνει ανάγκη.
Τα καλοκαίρια είχαν τη δική τους ιεροτελεστία. Οι καρέκλες έβγαιναν έξω. Τα παιδιά έπαιζαν μέχρι να νυχτώσει. Οι μεγάλοι έπιαναν κουβέντα, έλεγαν τα νέα τους, μάλωναν, γελούσαν και τα ξαναέβρισκαν πριν περάσει η βραδιά.
Η ζωή δεν ήταν εύκολη. Αλλά ήταν αληθινή. Είχε επαφή, έννοια, ανθρώπινη ζεστασιά.
Και κάπως έτσι χτίστηκε η Κοκκινιά. Όχι με μεγάλες δηλώσεις, αλλά με καθημερινές μικρές πράξεις. Με μια γειτόνισσα που δάνειζε αλάτι. Με ένα τραπέζι που χωρούσε έναν ακόμη. Με μια παρέα που δεν ρωτούσε τι έχεις στην τσέπη σου, αλλά αν είσαι καλά.
Σήμερα, που όλα μοιάζουν πιο γρήγορα και πιο μοναχικά, τέτοιες ιστορίες έχουν άλλη αξία. Μας θυμίζουν ότι η γειτονιά δεν είναι απλώς ένας τόπος.
Είναι οι άνθρωποι που την κατοικούν.
Και η παλιά Κοκκινιά είχε ανθρώπους. Είχε ψυχή. Είχε καρδιά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
