Πάτρα, δεκαετία του ’90.
Η νύχτα της πόλης ζει σε εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς από αυτούς που γνωρίζουμε σήμερα. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, το χρήμα κυκλοφορεί, τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα και, πίσω από τη βιτρίνα της διασκέδασης, υπάρχει ένας παίκτης που κινεί όλα τα νήματα και κρατά τις ισορροπίες.
Ανδρέας Παΐζης. Ένα όνομα με ειδικό βάρος.
Το «Λιοντάρι», όπως ήταν ευρύτερα γνωστός στην πιάτσα.
Πριν από όλα αυτά, όμως, υπήρχαν τα ρινγκ, η πυγμαχία και μία αθλητική διαδρομή που έδειχνε ότι η ζωή του θα μπορούσε να είχε γραφτεί εντελώς διαφορετικά.
Από τα ρινγκ στην Αθήνα
Ο Ανδρέας Παΐζης ξεκίνησε από την πυγμαχία και την ΕΑΠ. Ξεχώρισε, έφτασε σε επίπεδο πρωταθλητισμού, κατέκτησε σημαντικές διακρίσεις και φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ομάδας.
Οι επιτυχίες του στον αθλητισμό τού άνοιξαν τον δρόμο για τη Γυμναστική Ακαδημία και έτσι βρέθηκε στην Αθήνα.
Μία άλλη πόλη, άλλες παραστάσεις, διαφορετικές γνωριμίες. Και όλα αυτά σε μία περίοδο κατά την οποία η μεγάλη αθηναϊκή νύχτα βρισκόταν στα καλύτερά της.
Σύμφωνα με όσα έχουν καταγραφεί σε παλαιότερα δημοσιεύματα, εκεί άρχισε να έρχεται πιο κοντά σε αυτόν τον κόσμο.
Εκεί πήρε τα πρώτα μαθήματα.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 επέστρεψε στην Πάτρα.
Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο κεφάλαιο Παΐζης.
Μια άλλη Πάτρα
Για να καταλάβει κάποιος το μέγεθος εκείνης της εποχής, πρέπει πρώτα να θυμηθεί τι ήταν η Πάτρα των ’90s.
Η έξοδος ήταν καθημερινότητα.
Μπαρ, clubs και κέντρα διασκέδασης δούλευαν δυνατά. Ο κόσμος έβγαινε, τα μαγαζιά γέμιζαν και γύρω από τη διασκέδαση κινούνταν πολύ περισσότερο χρήμα από ό,τι σήμερα.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο Παΐζης αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή.
Γύρω του βρίσκονται αρκετοί άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας, τα περίφημα «πυγμαχάκια», όπως έμειναν γνωστά στην αργκό εκείνων των χρόνων.
Το όνομά του αποκτά όλο και μεγαλύτερο βάρος και η παρουσία του γίνεται καθοριστική.
Μέχρι που φτάνει στην κορυφή.
Η πυραμίδα είχε κορυφή
Αυτό είναι ίσως το βασικό στοιχείο για να καταλάβει κανείς πώς λειτουργούσαν οι συσχετισμοί εκείνων των χρόνων.
Η πυραμίδα είχε κορυφή.
Και στην κορυφή βρισκόταν ο Ανδρέας Παΐζης.
Γύρω και κάτω από αυτόν υπήρχαν διαφορετικά πρόσωπα και ομάδες, όμως ο ίδιος αποτελούσε το μεγάλο σημείο αναφοράς της πιάτσας.
Είχε ισχυρή προσωπικότητα, παρουσία και επιρροή.
Οι περισσότεροι γνώριζαν τη θέση τους μέσα στην άτυπη ιεραρχία που είχε διαμορφωθεί.
Δεν ήταν απλώς ακόμη ένα γνωστό πρόσωπο της εποχής.
Ήταν ο άνθρωπος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον έβαλε τη σφραγίδα του στη νύχτα της Πάτρας.
Και το πόσο σημαντικός ήταν για τις ισορροπίες της θα φαινόταν με τον πιο απότομο τρόπο.
14 Απριλίου 2005
Μεσημέρι.
Κέντρο της Πάτρας.
Τριών Ναυάρχων.
Ένας από τους πλέον πολυσύχναστους δρόμους της πόλης.
Ο Ανδρέας Παΐζης κατεβαίνει από το αυτοκίνητό του και μέσα σε λίγες στιγμές πέφτει νεκρός από πυροβολισμούς.
Η είδηση παγώνει την Πάτρα.
Το «Λιοντάρι» δεν υπάρχει πια.
Και εκείνο το μεσημέρι δεν τελειώνει απλώς η διαδρομή ενός ανθρώπου.
Κλείνει μία ολόκληρη εποχή.
Η επόμενη μέρα
Ο θάνατός του δημιουργεί ένα τεράστιο κενό.
Δεν εμφανίζεται ένας διάδοχος που να παίρνει αυτομάτως τη θέση του. Το σκηνικό κατακερματίζεται.
Οι ομάδες γίνονται περισσότερες, νέα πρόσωπα αποκτούν χώρο, οι συμμαχίες μεταβάλλονται και η μέχρι τότε ιεραρχία παύει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.
Με απλά λόγια:
Η πίτα μοιράστηκε.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο χαρακτηριστική απόδειξη της επιρροής που είχε αποκτήσει ο Παΐζης.
Το μέγεθός του φάνηκε ακόμη περισσότερο από το κενό που άφησε.
Η θέση του δεν πέρασε σε έναν άνθρωπο. Διασπάστηκε σε περισσότερους πόλους και μαζί άλλαξε ο χάρτης της πιάτσας.
Ένα έγκλημα χωρίς οριστική απάντηση
Υπάρχει, όμως, και μία κρίσιμη εκκρεμότητα που συνοδεύει αυτή την ιστορία μέχρι σήμερα.
Η δολοφονία του Ανδρέα Παΐζη απασχόλησε επί χρόνια τις Αρχές και τη Δικαιοσύνη.
Υπήρξαν έρευνες, δικογραφίες, κατηγορούμενοι και μία μακρά δικαστική διαδρομή. Οι κατηγορούμενοι για τη δολοφονία αθωώθηκαν σε δεύτερο βαθμό και η υπόθεση δεν κατέληξε σε τελεσίδικη καταδίκη για τον φόνο.
Έτσι, περισσότερα από 20 χρόνια αργότερα, δεν υπάρχει τελεσίδικα καταδικασμένος για τη δολοφονία του Ανδρέα Παΐζη.
Ένα έγκλημα που έγινε μέρα μεσημέρι, στην καρδιά της Πάτρας, εξακολουθεί να μην έχει οριστική δικαστική απάντηση ως προς το ποιος το διέπραξε και γιατί.
Το αποτύπωμα που έμεινε
Από τότε πέρασαν περισσότερες από δύο δεκαετίες.
Η Πάτρα άλλαξε, η διασκέδαση άλλαξε και μία ολόκληρη γενιά μαγαζιών και ανθρώπων πέρασε στην ιστορία.
Το όνομα Ανδρέας Παΐζης, όμως, δεν ξεθώριασε μαζί τους.
Παραμένει δεμένο με μία περίοδο που δύσκολα μπορεί να αφηγηθεί κανείς χωρίς να τον συμπεριλάβει.
Γιατί, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ήταν το πρόσωπο που χάραξε τη νύχτα της Πάτρας εκείνης της εποχής.
Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια.
Η πόλη προχώρησε.
Η ιστορία του «Λιονταριού», όμως, έμεινε.
Και μαζί της έμεινε ανοιχτό ένα ερώτημα που μέχρι σήμερα δεν έχει βρει οριστική απάντηση:
Ποιος σκότωσε τον Ανδρέα Παΐζη και γιατί;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
