Όλοι θέλουν να φτάσουν στην κορυφή. Κανείς, όμως, δεν σου εξηγεί τι συμβαίνει όταν τελικά την κατακτήσεις. Γιατί πολλές φορές πίσω από τη μεγάλη επιτυχία κρύβεται η κατάθλιψη της κορυφής.
Δούλεψες, πάλεψες, μάτωσες. Έκανες υπομονή, γνώρισες ήττες, ξεπέρασες εμπόδια και έφτασες εκεί που κάποτε έμοιαζε αδύνατον. Απέκτησες χρήματα, αναγνωρισιμότητα και δύναμη. Γνώρισες ανθρώπους, ταξίδεψες, έζησες στιγμές που οι περισσότεροι βλέπουν μόνο μέσα από μια οθόνη.
Και ξαφνικά κοιτάζεις γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει πιο πάνω.
Τα έχεις δει όλα.
Τα έχεις ζήσει όλα.
Τα έχεις αποκτήσει όλα.
Και τότε γεννιέται το μεγάλο, βασανιστικό ερώτημα: Τώρα τι;
Εκεί ακριβώς εμφανίζεται η σκοτεινή πλευρά της επιτυχίας. Όσο ανεβαίνεις, έχεις έναν στόχο να κυνηγήσεις. Κάτι σε σηκώνει από το κρεβάτι, κάτι σε κρατά ξύπνιο, κάτι σε κάνει να αντέχεις. Όταν όμως φτάσεις στην κορυφή, ο αγώνας σταματά. Και μαζί του μπορεί να χαθεί το κίνητρο που έδινε νόημα σε ολόκληρη τη διαδρομή.
Η κατάθλιψη δεν κάνει διακρίσεις. Δεν υπολογίζει τραπεζικούς λογαριασμούς, αξιώματα, τίτλους και χειροκροτήματα. Μπορεί να χτυπήσει και εκείνον που, στα μάτια των άλλων, τα έχει όλα. Όχι επειδή η επιτυχία είναι κακή, αλλά επειδή πολλές φορές ο άνθρωπος επενδύει ολόκληρη την ύπαρξή του σε έναν προορισμό. Και όταν φτάσει, ανακαλύπτει ότι ο προορισμός δεν μπορεί να του προσφέρει όσα περίμενε.
Η κορυφή έχει φώτα, χειροκρότημα και θαυμασμό. Έχει, όμως, και πολύ κρύο. Οι αληθινοί φίλοι λιγοστεύουν, η εμπιστοσύνη γίνεται δύσκολη και κάθε επόμενη επιτυχία μοιάζει μικρότερη από την προηγούμενη. Αυτό που κάποτε σε συγκλόνιζε, τώρα δεν σου προκαλεί σχεδόν τίποτα.
Κάπως έτσι η επιτυχία μπορεί να συναντήσει την κατάθλιψη. Εκεί όπου τελειώνει η προσδοκία, αδειάζει το μέσα σου και χάνεται η δίψα για το επόμενο βήμα.
Γιατί ο άνθρωπος δεν ζει μόνο για να αποκτά. Ζει για να προσδοκά, να δημιουργεί, να αγαπά και να αισθάνεται χρήσιμος. Χωρίς έναν καινούργιο λόγο, ακόμη και το πιο χρυσό παλάτι μπορεί να μετατραπεί σε φυλακή.
Η πραγματική επιτυχία, λοιπόν, δεν είναι απλώς να φτάσεις ψηλά. Είναι να καταφέρεις, όταν φτάσεις, να μη χάσεις τον εαυτό σου. Να δημιουργήσεις καινούργια όνειρα, όχι απαραίτητα μεγαλύτερα, αλλά ουσιαστικότερα. Να βρεις χαρά στα απλά, στους ανθρώπους, στην προσφορά, στη ζωή έξω από τους προβολείς.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η κορυφή δεν είναι πάντοτε το ευτυχισμένο τέλος που μας υποσχέθηκαν.
Μπορεί να είναι η στιγμή που τελειώνουν όλα όσα κυνηγούσες και αρχίζει η δυσκολότερη μάχη: να νικήσεις το κενό, την απομόνωση και την κατάθλιψη και να ανακαλύψεις ξανά για ποιον λόγο αξίζει να συνεχίσεις.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
