Ας το πούμε κάποια στιγμή χωρίς οπαδικές παρωπίδες.
Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει δημιουργήσει μία από τις πιο προνομιούχες και, πολλές φορές, κακομαθημένες κάστες επαγγελματιών.
Μιλάμε για ανθρώπους που στο κορυφαίο επίπεδο μπορούν να βγάλουν μέσα σε έναν χρόνο χρήματα που ο μέσος εργαζόμενος δεν θα δει σε ολόκληρη τη ζωή του.
Και δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
Υπάρχει μια τεράστια βιομηχανία πίσω από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγοί, εισιτήρια, εκατομμύρια φίλαθλοι. Το ταλέντο πληρώνεται και καλά κάνει.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν θεωρούμε ότι μαζί με τα εκατομμύρια έρχεται και το δικαίωμα να μην ισχύει σχεδόν καμία δέσμευση.
Μόλις εμφανιστεί μια μεγαλύτερη πρόταση, ξεκινάει το γνωστό:
«Πώς να τον κρατήσεις;»
Μια χαρά μπορείς.
Έχει συμβόλαιο. Ας το τιμήσει.
Αν αύριο μια ομάδα σταματήσει να πληρώνει έναν αθλητή, εκείνος –και απολύτως σωστά– θα απαιτήσει μέχρι τελευταίου ευρώ όσα έχει υπογράψει.
Γιατί όταν συμβαίνει το αντίστροφο πρέπει ξαφνικά το συμβόλαιο να μετατρέπεται σε κουρελόχαρτο;
Είτε μιλάμε για τον Γουόκαπ είτε για τον Κωνσταντέλια είτε για οποιοδήποτε άλλο μεγάλο όνομα, η λογική πρέπει να είναι ίδια.
Θέλεις περισσότερα χρήματα; Θεμιτό.
Θέλεις μεγαλύτερη ομάδα ή πρωτάθλημα; Επίσης θεμιτό.
Υπάρχει όμως και ο σύλλογος που επένδυσε πάνω σου. Υπάρχει μια υπογραφή. Και υπάρχει κυρίως ο κόσμος.
Ο κόσμος που αγοράζει εισιτήρια και διαρκείας, παίρνει φανέλες, ταξιδεύει εκατοντάδες χιλιόμετρα και πολλές φορές στερείται για να ακολουθήσει την ομάδα του.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο μεγαλύτερο παράδοξο.
Τσακώνονται οι μεροκαματιάρηδες για τα εκατομμύρια των άλλων.
Ακούς:
«Έπαιρνε λίγα».
Λίγα;
Για ποιον ακριβώς μιλάμε;
Την ώρα που ένας γιατρός λιώνει στις εφημερίες, ένας νοσηλευτής δουλεύει νύχτες, ένας εργάτης σηκώνεται πριν ξημερώσει και μια οικογένεια προσπαθεί να βγάλει τον μήνα με 1.000 ευρώ, έχουμε φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζουμε «λίγα» ποσά που για την τεράστια πλειονότητα της κοινωνίας αποτελούν περιουσία ζωής.
Και το ακόμη πιο παράλογο;
Αυτός που βγάζει 1.000 ευρώ τον μήνα είναι πολλές φορές εκείνος που θα τσακωθεί στο γήπεδο ή στα social media για να αποδείξει ότι ο εκατομμυριούχος αθλητής… αδικείται οικονομικά.
Εδώ έχουμε χάσει το μέτρο.
Οι σταρ του αθλητισμού έχουν χρήματα, αναγνωρισιμότητα, αποθέωση και μια ζωή που ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να αγγίξουν.
Χιλιάδες φωνάζουν το όνομά τους. Παιδιά φοράνε τις φανέλες τους. Ολόκληρες εξέδρες ζουν και αναπνέουν για εκείνους.
Και φυσικά έχουν κάθε δικαίωμα να κυνηγούν το καλύτερο για την καριέρα τους.
Αλλά δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις δεν υπάρχουν.
Η υπογραφή πρέπει κάποια στιγμή να ξαναποκτήσει αξία.
Γιατί διαφορετικά ας σταματήσουμε να τα λέμε συμβόλαια.
Ας τα λέμε συμφωνίες που ισχύουν μέχρι να εμφανιστεί κάποιος με περισσότερα λεφτά.
Και κυρίως ας σταματήσουμε εμείς οι υπόλοιποι να χάνουμε το μέτρο.
Δεν χρειάζεται ούτε να ζηλεύουμε τα χρήματα κανενός ούτε να απαιτούμε από κάποιον να μη διεκδικεί περισσότερα.
Αλλά είναι τουλάχιστον σουρεαλιστικό να βλέπεις ανθρώπους που μετρούν τα ευρώ για να βγάλουν τον μήνα να τσακώνονται μεταξύ τους για το αν εκείνοι που μετρούν εκατομμύρια… παίρνουν αρκετά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
