Το ξεκίνημα είχε θόρυβο. Είχε προσδοκίες, συζητήσεις, δημοσκοπικό ενδιαφέρον και κυρίως την αίσθηση ότι κάτι καινούργιο επιχειρεί να μπει με δύναμη στο πολιτικό παιχνίδι.
Λίγο καιρό αργότερα, όμως, η εικόνα γύρω από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού είναι αρκετά διαφορετική.
Και το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν έρχεται απαραίτητα από τους πολιτικούς αντιπάλους της. Έρχεται από μέσα.
Αποχωρήσεις, δημόσιες διαφωνίες, βαριές αιχμές πρώην συνεργατών και μια συζήτηση που έχει ανοίξει για το ποιοι πραγματικά αποφασίζουν γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού, έχουν αλλάξει εντελώς την ατζέντα.
Όταν οι αποχωρήσεις παύουν να είναι μεμονωμένα περιστατικά
Μία παραίτηση μπορεί να θεωρηθεί προσωπική διαφωνία. Όταν όμως αρχίζουν να προστίθενται πρόσωπα και καταγγελίες, τότε δημιουργείται πολιτικό ζήτημα.
Η αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη, με τις αιχμές περί συγκεντρωτισμού και «αυλών», ήρθε να προστεθεί σε προηγούμενες αποχωρήσεις, μεταξύ των οποίων εκείνη του πτεράρχου ε.α. Αθανάσιου Παπανικολάου, αλλά και στις αναταράξεις που έχουν καταγραφεί σε οργανωτικό επίπεδο.
Ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση προκάλεσε η παραίτηση του Θανάση Αυγερινού, ο οποίος είχε αναλάβει επικεφαλής Επικοινωνίας και εκπρόσωπος του κόμματος.
Οι αναφορές του σε «παράλληλο Γραφείο Τύπου» και «φυτευτούς συμβουλάτορες» έδωσαν νέα διάσταση στην εσωτερική κρίση.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για την Καρυστιανού: η δημόσια συζήτηση έχει φύγει από το τι θέλει να κάνει πολιτικά το κόμμα και έχει μεταφερθεί στο τι συμβαίνει στο εσωτερικό του.
Οι «δύο Μαρίες» στο επίκεντρο
Στο κάδρο της συζήτησης έχει μπει έντονα και η Μαρία Γρατσία, δικηγόρος και στενή συνεργάτιδα της Μαρίας Καρυστιανού.
Πρώην στελέχη και επικριτές μιλούν για έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων με ιδιαίτερα αυξημένη επιρροή στις αποφάσεις. Από την άλλη πλευρά, η ηγεσία απορρίπτει αυτή την εικόνα, επιμένοντας ότι η λειτουργία βασίζεται σε ομάδες εργασίας και στη συμμετοχή ανθρώπων διαφορετικών προελεύσεων.
Πρέπει, βέβαια, να σημειωθεί ότι οι συγκεκριμένες καταγγελίες αποτελούν θέσεις όσων αποχώρησαν, αμφισβητούνται από την άλλη πλευρά και δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα στο σύνολό τους.
Πολιτικά, όμως, το θέμα υπάρχει.
Γιατί στην πολιτική δεν αρκεί μόνο τι συμβαίνει. Μετράει πολύ και η εικόνα που διαμορφώνεται προς τα έξω.
Το πρώτο κύμα φαίνεται να ξεφουσκώνει
Το timing δεν είναι καθόλου βολικό.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είχε εμφανιστεί με χαρακτηριστικά πολιτικού ρεύματος, προσελκύοντας πολίτες που αναζητούσαν κάτι έξω από το παραδοσιακό κομματικό σύστημα.
Η πρώτη ορμή, ωστόσο, δεν δείχνει πλέον την ίδια ένταση.
Οι δημοσκοπικές ενδείξεις υποχώρησης έρχονται την ίδια στιγμή που η εσωστρέφεια μεγαλώνει. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο κοκτέιλ για ένα νέο κόμμα: να χάνει δυναμική την ώρα που ακόμη προσπαθεί να αποκτήσει οργανωτικές ρίζες.
Δεν σημαίνει ότι τελείωσε πολιτικά η υπόθεση Καρυστιανού. Κάθε άλλο.
Σημαίνει όμως ότι τελείωσε η περίοδος κατά την οποία αρκούσε η αρχική δυναμική και το ισχυρό πρόσωπο της επικεφαλής.
Από εδώ και πέρα χρειάζεται πολιτική δομή, στελέχη, πρόγραμμα και κυρίως συνοχή.
Όλα τα βλέμματα στη Θεσσαλονίκη
Κάπως έτσι, η ΔΕΘ αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία από μία ακόμη πολιτική εμφάνιση.
Για τη Μαρία Καρυστιανού μπορεί να εξελιχθεί στην πρώτη πραγματικά μεγάλη προσπάθεια επανεκκίνησης.
Θα πρέπει να αφήσει πίσω τη συζήτηση για παραιτήσεις, «αυλές», συμβούλους και εσωτερικούς πολέμους και να βάλει ξανά μπροστά την πολιτική.
Να εξηγήσει τι ακριβώς πρεσβεύει η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», ποιο είναι το σχέδιό της για τη χώρα, με ποιους ανθρώπους σκοπεύει να το εφαρμόσει και κυρίως γιατί ένας ψηφοφόρος πρέπει να την εμπιστευτεί όταν φτάσει η ώρα της κάλπης.
Η ΔΕΘ, λοιπόν, δεν είναι απλώς ένας ακόμη σταθμός. Μπορεί να εξελιχθεί σε σημείο καμπής.
Γιατί ο αρχικός ενθουσιασμός πέρασε.
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Και για τη Μαρία Καρυστιανού το μεγάλο στοίχημα είναι ένα: να αποδείξει ότι πίσω από το πρώτο μεγάλο πολιτικό κύμα υπάρχει κάτι αρκετά ισχυρό και οργανωμένο ώστε να αντέξει όταν αυτό το κύμα αρχίζει να υποχωρεί.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
