Η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για ανάπτυξη, επενδύσεις, αναβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και θετικούς δείκτες. Όμως υπάρχει ένας αριθμός που δεν αποτυπώνεται εύκολα στα κυβερνητικά διαγράμματα.
Ο λογαριασμός του σούπερ μάρκετ.
Εκεί όπου ο πολίτης δεν συναντά ούτε success stories ούτε πανηγυρικές δηλώσεις. Συναντά μόνο τιμές που ανεβαίνουν, εισοδήματα που εξαντλούνται και ένα καλάθι που γίνεται κάθε μήνα όλο και πιο δύσκολο να γεμίσει.
Με τη χαρακτηριστική φράση «το καλάθι δεν βγαίνει», η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από τους μακροοικονομικούς δείκτες στην πραγματική καθημερινότητα των νοικοκυριών.
Και τα στοιχεία που παρουσιάζει είναι ενδεικτικά της πίεσης που έχει συσσωρευτεί.
Σύμφωνα με αυτά, οι τιμές των τροφίμων κατέγραψαν συνολική αύξηση περίπου 32% την περίοδο 2020–2024, ενώ μόνο μέσα στον τελευταίο χρόνο βασικά προϊόντα συνέχισαν να κινούνται έντονα ανοδικά.
Το μοσχάρι εμφανίζεται αυξημένο κατά 19,2%, το αρνί κατά 13,3% και τα μαγειρικά λίπη κατά 11,6%.
Και δεν μιλάμε για προϊόντα πολυτελείας.
Μιλάμε για το καθημερινό τραπέζι μιας οικογένειας.
Όταν τα βασικά γίνονται πολυτέλεια
Η μεγαλύτερη εικόνα γίνεται ακόμη πιο βαριά όταν η σύγκριση φτάνει σε βάθος χρόνου.
Το γάλα και το ψωμί, δύο από τα πλέον βασικά αγαθά, εμφανίζονται με αυξήσεις που αγγίζουν το 60%. Ο καφές και το μοσχάρι ξεπερνούν σε ορισμένες περιπτώσεις το 70%, ενώ το ελαιόλαδο καταγράφεται αυξημένο κατά 111%, έχοντας υπερδιπλασιάσει την τιμή του.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική σύγκρουση.
Γιατί μπορεί μία κυβέρνηση να παρουσιάζει βελτίωση των αριθμών, όμως η οικονομία δεν κρίνεται μόνο στις ανακοινώσεις των υπουργείων και στις αξιολογήσεις των διεθνών οίκων.
Κρίνεται στο ταμείο.
Κρίνεται τη στιγμή που ένας συνταξιούχος αφαιρεί προϊόντα από το καλάθι. Τη στιγμή που μία οικογένεια αλλάζει διατροφικές συνήθειες όχι από επιλογή, αλλά επειδή δεν αντέχει οικονομικά. Τη στιγμή που ο μισθός τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.
Δύο διαφορετικές Ελλάδες
Από τη μία υπάρχει η Ελλάδα των δεικτών, της ανάπτυξης και των κυβερνητικών πανηγυρισμών.
Από την άλλη υπάρχει η Ελλάδα της αγοράς, των λογαριασμών, των ενοικίων, των καυσίμων και του σούπερ μάρκετ.
Και όσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα σε αυτές τις δύο πραγματικότητες, τόσο δυσκολότερο γίνεται να πειστεί η κοινωνία ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλά.
Γιατί η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα προσωρινό φαινόμενο. Έχει μετατραπεί σε μόνιμη κατάσταση, που πιέζει τα νοικοκυριά, περιορίζει την κατανάλωση και αλλάζει συνολικά τον τρόπο με τον οποίο ζει και κινείται η ελληνική κοινωνία.
Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να επενδύει πολιτικά ακριβώς πάνω σε αυτή την αντίφαση: στην απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση και σε εκείνη που βιώνει ο πολίτης.
Και το μήνυμα είναι απλό, άμεσο και δύσκολο να αγνοηθεί:
Μπορεί οι αριθμοί να ευημερούν, αλλά για εκατομμύρια πολίτες το καλάθι εξακολουθεί να μη βγαίνει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
