Εδώ έχουμε μια ιστορία που δεν περνάει στα ψιλά.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης βγήκε μπροστά και το είπε καθαρά. Θέλει να ρίξει πάνω από 250 εκατομμύρια ευρώ για το νέο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Όχι με κρατικό χρήμα. Όχι με επιδότηση. Όχι με λεφτά του φορολογούμενου. Με δικά του χρήματα.
Και κάπου εδώ αρχίζει το μεγάλο ερώτημα.
Πώς γίνεται ένα τέτοιο project, που μπορεί να αλλάξει την εικόνα όχι μόνο του Ολυμπιακού αλλά και ολόκληρου του Πειραιά, να κολλάει ακόμη σε μια υπογραφή;
Μιλάμε για γήπεδο νέας εποχής. Για εμπορική κίνηση. Για θέσεις εργασίας. Για κόσμο. Για ανάπτυξη. Για μια επένδυση που δεν θα μείνει μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αλλά θα απλωθεί γύρω από αυτό.
Και όμως, ενώ οι μελέτες υπάρχουν, ενώ τα χρήματα υπάρχουν, ενώ η πρόθεση είναι ξεκάθαρη, αυτό που λείπει είναι το τελικό «ναι» της Πολιτείας.
Εδώ είναι που αρχίζει το μπρα ντε φερ.
Από τη μία, ένας επιχειρηματίας που λέει «βάζω 250 εκατομμύρια». Από την άλλη, μια κυβέρνηση που μιλάει συνεχώς για επενδύσεις, αλλά στην πράξη δεν έχει ακόμη κλείσει την εκκρεμότητα.
Και δεν μιλάμε για ένα μικρό έργο. Μιλάμε για το νέο σπίτι του Ολυμπιακού. Για ένα γήπεδο που ο ίδιος ο Μαρινάκης θέλει να γίνει το «Θέατρο των Ονείρων» των ερυθρολεύκων.
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν τα χρήματα. Υπάρχουν.
Δεν είναι αν υπάρχει επενδυτής. Υπάρχει.
Δεν είναι αν υπάρχει σχέδιο. Υπάρχει.
Το θέμα είναι γιατί δεν προχωράει.
Γιατί όταν μια τόσο μεγάλη ιδιωτική επένδυση είναι έτοιμη να μπει στις ράγες, η Πολιτεία δεν μπορεί να κινείται με ρυθμούς χελώνας. Ειδικά όταν δεν καλείται να βάλει λεφτά, αλλά να ανοίξει θεσμικά τον δρόμο.
Στο τέλος, η εικόνα είναι απλή και ταυτόχρονα εντυπωσιακή.
Τα 250 εκατομμύρια είναι πάνω στο τραπέζι.
Ο Μαρινάκης δηλώνει έτοιμος.
Ο Πειραιάς περιμένει.
Ο Ολυμπιακός περιμένει.
Και αυτό που λείπει ακόμη είναι μία υπογραφή.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
