Δεν ήταν μια απλή ψηφοφορία.
Ήταν μέτρημα δυνάμεων.
Ήταν καταγραφή συμμαχιών.
Ήταν το πρώτο μεγάλο crash test για το ποιος ελέγχει σήμερα τις ισορροπίες στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Και το αποτέλεσμα τα είπε όλα: 7-7.
Ούτε ο Βαγγέλης Μαρινάκης κατάφερε να περάσει τη γραμμή του. Ούτε ο Γιάννης Αλαφούζος μπόρεσε να πάρει την πλειοψηφία.
Η Super League έμεινε χωρίς εκλεγμένο πρόεδρο και όλα μεταφέρονται πλέον στις 14 Ιουλίου, σε μια δεύτερη ψηφοφορία που δεν θα είναι απλώς επαναληπτική. Θα είναι πολιτική μάχη κορυφής μέσα στο ποδόσφαιρο.
Γιατί εκεί δεν θα κριθεί μόνο ο πρόεδρος.
Θα κριθεί ποιος έχει το πάνω χέρι.
Ποιος φτιάχνει πλειοψηφίες.
Ποιος μιλάει με ποιους.
Και ποιος μπορεί, τελικά, να καθορίσει την επόμενη μέρα της λίγκας.
Το λευκό της ΕΠΟ ήταν και αυτό μήνυμα. Όχι ψήφος ουδετερότητας. Ψήφος αναμονής. Ψήφος που κράτησε τις ισορροπίες παγωμένες και έστειλε την υπόθεση σε δεύτερο γύρο.
Από τη μία πλευρά, ο Γιάννης Αλαφούζος πήρε Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Κηφισιά, Ηρακλή, Παναιτωλικό και Λεβαδειακό.
Από την άλλη, ο Βαγγέλης Μαρινάκης είχε μαζί του Ολυμπιακό, Άρη, ΟΦΗ, Βόλο, Καλαμάτα, Ατρόμητο και Αστέρα Τρίπολης.
Επτά και επτά.
Και κάπου εκεί φάνηκε το πραγματικό θέμα: κανείς δεν μπορεί πια να θεωρεί δεδομένη την επόμενη κίνηση του άλλου.
Οι συσχετισμοί άλλαξαν. Και άλλαξαν δυνατά.
Ο Παναιτωλικός, που το 2024 είχε πάει στο λευκό, αυτή τη φορά στήριξε Αλαφούζο. Ο ΠΑΟΚ, που πριν από δύο χρόνια είχε κινηθεί διαφορετικά, τώρα στάθηκε απέναντι από την πλευρά Μαρινάκη.
Αυτές οι δύο μετακινήσεις είναι όλη η ουσία.
Γιατί δείχνουν ότι μετά τις εκλογές της ΕΠΟ, οι σχέσεις δεν είναι ίδιες. Οι παλιές συνεννοήσεις δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Οι συμμαχίες ξαναγράφονται.
Και στη Super League, όταν αλλάζει μία ψήφος, αλλάζει ολόκληρο το παιχνίδι.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι μέσα σε αυτό το μπλοκάρισμα αποφεύχθηκε το απόλυτο θεσμικό αδιέξοδο.
Μετά την ισοψηφία, ο Βαγγέλης Μαρινάκης πρότεινε να αναλάβει προσωρινά όλες τις αρμοδιότητες η Κάτια Κοξένογλου μέχρι τις νέες εκλογές. Η πρόταση πέρασε ομόφωνα.
Έτσι η λίγκα δεν οδηγήθηκε σε λύσεις Πρωτοδικείου, δεν έμεινε ακέφαλη και κέρδισε χρόνο.
Και κάπως έτσι, για πρώτη φορά, έστω και προσωρινά, η Super League έχει γυναίκα πρόεδρο.
Αλλά το μεγάλο παιχνίδι δεν τελείωσε.
Τώρα αρχίζει.
Γιατί μέχρι τις 14 Ιουλίου θα μετρηθούν ξανά τηλέφωνα, σχέσεις, υποσχέσεις, αποστάσεις, δεύτερες σκέψεις και πιθανές μετακινήσεις.
Το ερώτημα είναι απλό:
Θα μείνει το 7-7;
Ή κάποιος θα σπάσει τη γραμμή;
Και μαζί με την προεδρία, στο τραπέζι μένει και το μοντέλο του νέου πρωταθλήματος.
Ο Ηρακλής θέλει αναδιάρθρωση, αύξηση των ομάδων από 14 σε 16 και νέο format με τέσσερα γκρουπ μετά την κανονική διάρκεια. Βάζει μάλιστα στο κάδρο και οικονομικά κίνητρα, ώστε να υπάρχει ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.
Ο Άρης, από την άλλη, προτείνει να μείνουν οι 14 ομάδες, με play offs για τις θέσεις 1-6 και play outs για τις θέσεις 7-14, χωρίς διαίρεση βαθμών.
Άρα η επόμενη ψηφοφορία δεν αφορά μόνο μια καρέκλα.
Αφορά χρήματα.
Αφορά τηλεοπτικά.
Αφορά βαθμούς.
Αφορά υποβιβασμούς.
Αφορά το ποιοι θα έχουν ρόλο και ποιοι θα μείνουν απλοί παρατηρητές.
Στις 15 Ιουλίου θα πρέπει να εγκριθεί η προκήρυξη του πρωταθλήματος 2026-27 και στις 16 Ιουλίου θα γίνει η κλήρωση.
Μέχρι τότε, η Super League ζει σε κατάσταση αναμονής.
Με μια ισοπαλία που δεν μοιάζει με ισοπαλία.
Μοιάζει με προειδοποίηση.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει έναν απόλυτο κυρίαρχο αυτή τη στιγμή.
Έχει δύο στρατόπεδα, μοιρασμένες δυνάμεις και μια δεύτερη κάλπη που μπορεί να αλλάξει πολλά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
