Κανείς δεν γίνεται καλύτερος στα εύκολα.
Στα εύκολα απλώς βολεύεσαι. Χαλαρώνεις. Νομίζεις ότι όλα είναι δεδομένα. Οι άνθρωποι, οι δουλειές, οι σχέσεις, οι ευκαιρίες, η αγορά, η ζωή η ίδια.
Στα δύσκολα όμως φαίνεται η αλήθεια.
Εκεί που πιέζεσαι, εκεί που δεν σου βγαίνουν όλα όπως τα είχες σχεδιάσει, εκεί που χάνεις την άνεσή σου, εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ποιος είσαι πραγματικά.
Γιατί τα δύσκολα δεν έρχονται μόνο για να σε ρίξουν. Έρχονται και για να σε ξυπνήσουν.
Να σου δείξουν τι δεν είδες όταν όλα πήγαιναν καλά. Να σου φανερώσουν ανθρώπους, προθέσεις, αδυναμίες, λάθη, αντοχές.
Όσο κι αν δεν μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, πολλές φορές γινόμαστε καλύτεροι όχι επειδή μας το είπε κάποιος, αλλά επειδή η ίδια η ζωή μας στρίμωξε στη γωνία.
Εκεί μαθαίνεις να προσέχεις περισσότερο. Να εκτιμάς περισσότερο. Να μη σκορπάς την ενέργειά σου σε λάθος ανθρώπους. Να μη δίνεις την ψυχή σου εκεί που δεν υπάρχει ανταπόδοση.
Και κυρίως, μαθαίνεις να στέκεσαι.
Όχι επειδή δεν πόνεσες. Αλλά επειδή πόνεσες και δεν χάθηκες.
Τα δύσκολα είναι σκληρός δάσκαλος. Δεν χαϊδεύουν αυτιά. Δεν σε ρωτούν αν είσαι έτοιμος. Έρχονται, σε δοκιμάζουν και στο τέλος σου αφήνουν κάτι.
Αν το καταλάβεις, προχωράς πιο δυνατός.
Αν όχι, απλώς επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη με άλλους ανθρώπους, σε άλλες συνθήκες, σε άλλη εποχή.
Γι’ αυτό, όσο βαριά κι αν μοιάζει μια περίοδος, μπορεί μέσα της να κρύβει το μεγαλύτερο μάθημα.
Γιατί μερικές φορές, πρέπει να δυσκολευτούμε για να σοβαρευτούμε.
Πρέπει να χάσουμε για να μάθουμε να προστατεύουμε.
Πρέπει να πιεστούμε για να ανακαλύψουμε τι πραγματικά αξίζουμε.
Και τελικά, πρέπει να περάσουμε από τα δύσκολα, όχι για να σπάσουμε.
Αλλά για να γίνουμε καλύτεροι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
