Σε κάθε μεγάλο πόλεμο υπάρχει ο ηττημένος, ο νικητής και εκείνος που περιμένει σιωπηλά στη γωνία για να μαζέψει τα κέρδη. Στην περίπτωση της κρίσης στο Ιράν, αρκετοί αναλυτές θεωρούν πως αυτός ο παίκτης είναι η Κίνα.
Το Πεκίνο δεν έστειλε στρατό. Δεν έριξε ούτε μία βόμβα. Δεν συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Και όμως, σήμερα αρκετοί διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι βγαίνει περισσότερο κερδισμένο από οποιονδήποτε άλλον.
Η Κίνα επέλεξε να κινηθεί προσεκτικά. Από τη μία πλευρά καταδίκασε τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν και συνέχισε να διατηρεί στενές σχέσεις με την Τεχεράνη. Από την άλλη, απέφυγε να συγκρουστεί ανοιχτά με τις Ηνωμένες Πολιτείες, κρατώντας ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλες τις πλευρές.
Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα παρουσιάζεται ως μια δύναμη που μιλά για ειρήνη την ώρα που άλλοι πολεμούν.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι.
Στην Κίνα αρκετοί αναλυτές μιλούν πλέον για μια πιθανή «στιγμή του Σουέζ» για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για έναν ιστορικό παραλληλισμό με την κρίση του Σουέζ το 1956, όταν η Βρετανία αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε πλέον να επιβάλλει μόνη της τη θέλησή της στον κόσμο και άρχισε σταδιακά η παρακμή της ως παγκόσμιας δύναμης.
Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι απλό:
Μήπως τα Στενά του Ορμούζ γίνονται για τις ΗΠΑ ό,τι υπήρξε το Σουέζ για τη Βρετανία;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να αποτελούν τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη. Ωστόσο, ο πόλεμος στο Ιράν ανέδειξε και κάποια όρια. Οι σύμμαχοι εμφανίστηκαν διχασμένοι, το κόστος ήταν τεράστιο και η διεθνής κοινότητα έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον για την αποκλιμάκωση παρά για τη συνέχιση της σύγκρουσης.
Την ίδια στιγμή, η Κίνα κέρδισε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: χρόνο, διπλωματικό κύρος και εικόνα σταθερότητας.
Το Πεκίνο θέλει εδώ και χρόνια έναν πολυπολικό κόσμο. Έναν κόσμο όπου η Ουάσιγκτον δεν θα είναι η μοναδική υπερδύναμη. Και η κρίση στο Ιράν φαίνεται πως ενισχύει ακριβώς αυτή τη συζήτηση.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση.
Η Κίνα δεν δείχνει να βιάζεται να πάρει τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν επιδιώκει να αναλάβει τον ρόλο του παγκόσμιου «αστυνομικού». Αντίθετα, προσπαθεί να εμφανιστεί ως μια δύναμη που επενδύει στη διπλωματία, στην οικονομία και στις στρατηγικές συνεργασίες.
Αυτό ίσως αποδειχθεί το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα.
Γιατί ενώ οι άλλοι ξοδεύουν δισεκατομμύρια σε πολέμους, η Κίνα επενδύει σε λιμάνια, ενέργεια, τεχνολογία και διεθνείς συμμαχίες.
Το μεγάλο ερώτημα πλέον δεν είναι αν η Κίνα βγήκε κερδισμένη από την κρίση στο Ιράν.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο κόσμος που γνωρίζαμε τα τελευταία 30 χρόνια αρχίζει να αλλάζει μπροστά στα μάτια μας.
Και αν τελικά ο πόλεμος στο Ιράν δεν ήταν απλώς μία ακόμη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αλλά η αρχή μιας νέας παγκόσμιας ισορροπίας.
TSIPAS BLOG- ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
