Εδώ και καιρό παρακολουθούμε το ίδιο θέατρο του παραλόγου.
Τη μια στιγμή βγαίνουν χαμόγελα.
Τη μια στιγμή κυκλοφορεί η αίσθηση ότι «είμαστε κοντά».
Ότι το deal προχωρά.
Ότι οι δύο πλευρές κάθονται στο ίδιο τραπέζι γιατί, επιτέλους, αντιλαμβάνονται πως αυτός ο πόλεμος δεν συμφέρει κανέναν.
Ούτε το Ιράν.
Ούτε τις ΗΠΑ.
Ούτε την περιοχή.
Ούτε την παγκόσμια οικονομία.
Και εκεί που λες πως κάτι πάει να γίνει, εκεί που περιμένεις να πέσουν οι υπογραφές, ξαφνικά βγαίνουν ξανά τα πιστόλια. Όχι απαραίτητα τα πραγματικά. Τα λεκτικά. Οι απειλές. Οι προειδοποιήσεις. Οι βαριές κουβέντες. Και το τραπέζι των συνομιλιών γίνεται ξανά πεδίο σύγκρουσης.
Αυτό ακριβώς φαίνεται πως συνέβη και τώρα στην Ελβετία. Σύμφωνα με διεθνή μέσα, η ιρανική αντιπροσωπεία αποχώρησε από τις συνομιλίες μετά τις νέες απειλητικές δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για το Ιράν, τα Στενά του Ορμούζ και τον Λίβανο.
Οι διαπραγματεύσεις, όπως μεταδίδεται, δεν έχουν τελειώσει οριστικά. Έχουν όμως παγώσει. Και αυτό από μόνο του δείχνει πόσο εύθραυστο είναι όλο το σκηνικό.
Γιατί όταν κάθε προσπάθεια συνεννόησης τινάζεται στον αέρα από μια δήλωση, από μια απειλή, από μια κίνηση εντυπώσεων, τότε δεν μιλάμε για σοβαρή διπλωματία. Μιλάμε για ένα έργο που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Κάθονται στο τραπέζι.
Λένε ότι θέλουν λύση.
Διαπιστώνουν ότι η σύγκρουση τους κοστίζει.
Και αμέσως μετά αρχίζουν πάλι οι απειλές.
Και κάπως έτσι, η ειρήνη μένει στον αέρα. Όχι επειδή δεν υπάρχει ανάγκη να βρεθεί λύση. Αλλά επειδή κανείς δεν θέλει να φανεί ότι κάνει πίσω.
Το Ιράν αντιδρά. Οι ΗΠΑ πιέζουν. Ο Λίβανος μπαίνει στη μέση. Τα Στενά γίνονται ξανά μοχλός πίεσης. Και ο κόσμος παρακολουθεί μια επικίνδυνη παρτίδα, όπου όλοι μιλούν για συμφωνία, αλλά όλοι παίζουν με τη φωτιά.
Το συμπέρασμα είναι απλό: κούρασαν.
Κούρασαν οι δήθεν «τελικές ευθείες».
Κούρασαν οι διαρροές περί συμφωνίας.
Κούρασαν οι πανηγυρισμοί πριν πέσουν οι υπογραφές.
Κούρασαν και οι απειλές που έρχονται αμέσως μετά.
Γιατί στο τέλος, όταν η διπλωματία γίνεται επικοινωνιακό σόου, ο λογαριασμός δεν πάει στους ηγέτες. Πάει στους λαούς. Στην αγορά. Στην ενέργεια. Στην καθημερινότητα. Στους ανθρώπους που δεν αποφασίζουν, αλλά πληρώνουν.
Και όσο αυτό το σκηνικό συνεχίζεται, τόσο θα επιβεβαιώνεται πως η μεγάλη μάχη δεν είναι μόνο στα μέτωπα. Είναι και στο ποιος θα σοβαρευτεί πρώτος.
TSIPAS BLOG- ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
