Σήμερα είναι η μέρα του πατέρα.
Και μπορεί κάποιοι να τη βλέπουν σαν μια ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο. Σαν μια αφορμή για μια φωτογραφία, μια ευχή, ένα «χρόνια πολλά» στα γρήγορα.
Όμως η αλήθεια είναι πιο βαθιά.
Ο πατέρας δεν είναι πάντα ο άνθρωπος των πολλών λέξεων. Δεν είναι πάντα εκείνος που θα σου πει εύκολα «σ’ αγαπώ». Πολλές φορές δεν ξέρει καν πώς να το πει. Το δείχνει αλλιώς.
Με μια σιωπή.
Με μια αγωνία.
Με ένα βλέμμα.
Με ένα «πρόσεχε».
Με ένα «πάρε με όταν φτάσεις».
Με μια κούραση που την κατάπιε, για να μη τη δεις εσύ.
Ο πατέρας είναι πολλές φορές ο άνθρωπος που έμαθε να στέκεται πίσω, για να φαίνεσαι εσύ μπροστά. Να μη ζητάει πολλά, αλλά να δίνει όσα μπορεί. Να χάνει κομμάτια από τον εαυτό του, για να χτίζονται τα παιδιά του.
Δεν είναι όλοι οι πατεράδες τέλειοι. Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Κάποιοι έκαναν λάθη. Κάποιοι δεν ήξεραν να αγκαλιάσουν. Κάποιοι δεν μίλησαν όταν έπρεπε. Κάποιοι αγάπησαν με τρόπο σκληρό, δύσκολο, άτσαλο.
Αλλά πολλές φορές, πίσω από έναν αυστηρό πατέρα, κρύβεται ένας άνθρωπος που φοβήθηκε για εμάς περισσότερο απ’ όσο μας έδειξε.
Η μέρα του πατέρα δεν είναι μόνο για εκείνους που είναι εδώ. Είναι και για εκείνους που λείπουν. Για εκείνους που έφυγαν, αλλά υπάρχουν ακόμη μέσα σε μια φράση, σε μια συνήθεια, σε μια συμβουλή, σε ένα βλέμμα που κληρονομήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε.
Γιατί ο πατέρας δεν φεύγει ποτέ πραγματικά.
Μένει στον τρόπο που κρατάς την πλάτη σου ίσια όταν όλα δυσκολεύουν. Μένει στον τρόπο που δεν τα παρατάς. Μένει στις αντοχές σου. Στη σιωπηλή σου δύναμη. Στο πείσμα σου να συνεχίζεις.
Σήμερα λοιπόν, ας μην πούμε απλώς «χρόνια πολλά».
Ας πούμε ένα «ευχαριστώ».
Σε εκείνους που στάθηκαν.
Σε εκείνους που πάλεψαν.
Σε εκείνους που έκαναν λάθη, αλλά προσπάθησαν.
Σε εκείνους που δεν μίλησαν πολύ, αλλά κουβάλησαν πολλά.
Σε εκείνους που έγιναν στήριγμα, ακόμη κι όταν οι ίδιοι λύγιζαν.
Γιατί πατέρας δεν είναι μόνο αυτός που δίνει ζωή.
Πατέρας είναι αυτός που μένει.
Που αντέχει.
Που φυλάει.
Που διδάσκει χωρίς να κάνει μάθημα.
Που αγαπάει, πολλές φορές, με τον πιο αθόρυβο τρόπο.
Και τελικά, όσο μεγαλώνουμε, καταλαβαίνουμε κάτι που μικροί δεν μπορούσαμε να δούμε:
Πως πίσω από κάθε δυνατό παιδί, υπήρξε κάποτε ένας πατέρας που κουράστηκε σιωπηλά για να μη λυγίσει το σπίτι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
