Το τελευταίο σφύριγμα ακούστηκε και ο χρόνος για λίγα δευτερόλεπτα έμοιαζε να σταματά.
Και μετά… έκρηξη.
Ο Πειραιάς πήρε φωτιά. Χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού ξεχύθηκαν στους δρόμους, με σημαίες στα χέρια, καπνογόνα στον ουρανό, κόρνες, συνθήματα και κινητά που προσπαθούν να φυλακίσουν στιγμές που μοιάζουν ιστορικές.
Το 90-85 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης και η κατάκτηση της 4ης Euroleague της ιστορίας του Ολυμπιακού δεν έφερε απλώς χαρά.
Έφερε ξέσπασμα.
Έφερε δικαίωση.
Έφερε εκείνο το συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται όταν κάτι που το πίστεψες, το περίμενες και το είδες να χάνεται μπροστά σου άλλες φορές, τελικά γίνεται πραγματικότητα.
Από το Πασαλιμάνι μέχρι το Μικρολίμανο, από γειτονιά σε γειτονιά, το μεγάλο λιμάνι ζει μια νύχτα που θυμίζει άλλες εποχές. Κόσμος πάνω σε μηχανές, παρέες να τραγουδούν, παιδιά με σημαίες, οικογένειες στους δρόμους και πρόσωπα που δεν κρύβουν συγκίνηση.
Γιατί τέτοιες βραδιές δεν είναι απλές αθλητικές στιγμές.
Είναι συλλογικές στιγμές.
Στιγμές που δένουν μια πόλη με την ομάδα της.
Και κάπως έτσι, ο Πειραιάς απόψε δεν θα κοιμηθεί.
Γιατί υπάρχουν νύχτες που δεν είναι για ύπνο.
Είναι για να τις ζήσεις μέχρι το πρωί.
(φώτο από protothema – dedomeno)
