Δεν πρόλαβε η Μαρία Καρυστιανού να βγει από τη Θεσσαλονίκη και να δώσει πολιτικό στίγμα, και αμέσως ξεκίνησε η επιχείρηση υποτίμησης.
Άδωνις Γεωργιάδης: «Στην παρουσίαση του βιβλίου μου είχα τετραπλάσιο κόσμο».
Ανδρέας Λοβέρδος: «Απευθύνθηκε σε ψεκασμένους».
Μόνο που αυτό που δεν καταλαβαίνουν —ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν— είναι ότι τέτοιες δηλώσεις δεν λειτουργούν υπέρ τους. Λειτουργούν εναντίον τους.
Γιατί στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού ο κόσμος δεν βλέπει απλώς ένα πολιτικό εγχείρημα. Βλέπει μια μάνα. Μια χαραγμένη μάνα. Μια γυναίκα που έχασε το παιδί της και βγήκε μπροστά όχι για καριέρα, αλλά για δικαιοσύνη. Για τη μνήμη του παιδιού της. Για μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ.
Και όταν απέναντι σε αυτό βγαίνεις με ειρωνεία, με μέτρημα καρεκλών, με χαρακτηρισμούς και απαξίωση, δεν τη μικραίνεις. Την ισχυροποιείς.
Δείχνεις ότι τη φοβάσαι.
Γιατί η Μαρία Καρυστιανού σήμερα δεν κουβαλά μόνο την οργή για τα Τέμπη. Κουβαλά μια γενικότερη οργή. Την οργή του κόσμου για την ακρίβεια, για τα ενοίκια, για τη βενζίνη, για την ενέργεια, για το ότι δεν βγαίνει ο μήνας, για το ότι δεν φαίνεται προοπτική.
Αυτό είναι που φοβούνται.
Μπορεί να θέλουν να δείξουν ότι τη μειώνουν.
Στην πραγματικότητα, όμως, δείχνουν ότι την υπολογίζουν.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
