Χθες το Tsipas Blog έγραψε κάτι πολύ απλό.
Ότι όταν λες για τη Μαρία Καρυστιανού πως «δέχθηκε εντολή από τη Μόσχα» για να προχωρήσει σε κόμμα, δεν κάνεις πολιτική κριτική.
Ρίχνεις στο τραπέζι μια βαριά κατηγορία.
Και οι βαριές κατηγορίες θέλουν βαριά στοιχεία.
Όχι υπαινιγμούς.
Όχι ταμπέλες.
Όχι θόρυβο.
Σήμερα, η υπόθεση πήρε πλέον και νομική διάσταση.
Η Μαρία Καρυστιανού και ο Θανάσης Αυγερινός υπέβαλαν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση κατά του Νίκου Καραχάλιου, ζητώντας ουσιαστικά να καταθέσει την υποτιθέμενη «εντολή» που, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, ήρθε από τη Μόσχα για τη δημιουργία κόμματος.
Και εδώ ακριβώς είναι το σημείο.
Το Tsipas Blog δεν χρειάστηκε να περιμένει τη μήνυση για να το πει.
Το είπε από την πρώτη στιγμή:
άλλο πολιτική ανησυχία, άλλο πολιτική υπερβολή.
Άλλο κριτική, άλλο κατηγορία.
Άλλο ρεπορτάζ, άλλο δηλητήριο στη δημόσια σφαίρα.
Διότι αν υπάρχουν στοιχεία, να βγουν.
Αν υπάρχει «εντολή», να παρουσιαστεί.
Αν υπάρχει απόδειξη εξάρτησης, να κατατεθεί.
Αν όμως δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά, τότε δεν μιλάμε για πολιτικό λόγο.
Μιλάμε για λάσπη.
Και μάλιστα λάσπη σε μια εποχή όπου οι λέξεις δεν πέφτουν στο κενό. Δημιουργούν εντυπώσεις, επηρεάζουν κόσμο, στήνουν κλίμα.
Το πιο ενδιαφέρον είναι πως η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει το βασικό ερώτημα που έθεσε χθες το Tsipas Blog:
από πότε η λέξη «Μόσχα» αρκεί από μόνη της για να καταδικάσει κάποιον πολιτικά;
Από πότε ένας δίαυλος, μια γνωριμία, μια παρουσία ή μια πολιτική σύνδεση μετατρέπεται αυτόματα σε «εντολή»;
Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε φυσιολογικές τις επαφές με Αμερικανούς, Ευρωπαίους, πρεσβείες, ηγέτες, παράγοντες.
Εκεί το λέμε διπλωματία.
Όταν όμως μπει στη συζήτηση η Μόσχα, κάποιοι επιχειρούν να το παρουσιάσουν ως ενοχή.
Και αυτό είναι επικίνδυνο.
Όχι γιατί δεν πρέπει να γίνεται κριτική στην Καρυστιανού.
Προφανώς και πρέπει.
Όχι γιατί δεν πρέπει να ελέγχεται το πολιτικό της εγχείρημα.
Προφανώς και πρέπει.
Αλλά άλλο έλεγχος και άλλο σπίλωση.
Άλλο να λες «ποιοι είναι γύρω της;» και άλλο να λες «πήρε εντολή».
Το πρώτο είναι πολιτική ερώτηση.
Το δεύτερο είναι κατηγορία.
Και τώρα, μετά τη μήνυση, ο Καραχάλιος καλείται να αποδείξει αυτό που είπε.
Γιατί τελικά η δημόσια ζωή δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με ατάκες.
Δεν μπορεί κάθε διαφωνία να γίνεται θεωρία συνωμοσίας.
Δεν μπορεί κάθε πολιτικός αντίπαλος να βαφτίζεται πράκτορας, ενεργούμενο ή όργανο ξένων κέντρων, χωρίς στοιχεία.
Το Tsipas Blog το είπε χθες.
Και σήμερα η ίδια η πραγματικότητα το έφερε ξανά μπροστά μας:
οι λέξεις έχουν βάρος.
Και όποιος τις χρησιμοποιεί, πρέπει να μπορεί να τις σηκώσει.
