Στο Tsipas Blog το λέμε όπως το νιώθουμε.
Ναι, καταλαβαίνουμε τη μεγάλη χαρά του Μάριου Ηλιόπουλου. Καταλαβαίνουμε το πάθος της στιγμής. Καταλαβαίνουμε τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που είδε την ΑΕΚ να φτάνει στο 14ο πρωτάθλημα, σε μια χρονιά που ίσως ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να φανταστεί έτσι όταν αναλάμβανε.
Γιατί ας μην κρυβόμαστε.
Όταν μπήκε στη μεγάλη αυτή διαδικασία, πολλοί τον χλεύασαν. Πολλοί είπαν ότι δεν θα μπορέσει. Ότι δεν θα σηκώσει το βάρος που λέγεται ΑΕΚ. Και ειδικά στη μετά-Μελισσανίδη εποχή, με τον πήχη να έχει μπει πολύ ψηλά.
Οπότε, ναι. Η χαρά του ήταν μεγάλη. Η συγκίνηση επίσης. Η δικαίωση ακόμη μεγαλύτερη.
Όμως…
Σε μια καθαρά ποδοσφαιρική φιέστα, μπροστά σε έναν κόσμο που περίμενε να γιορτάσει το πρωτάθλημα, η επίθεση σε τράπεζες και funds κάπου ξέφυγε από το πλαίσιο.
Δεν κόλλησε.
Όχι γιατί το θέμα δεν είναι σοβαρό. Είναι και παραείναι. Τα κόκκινα δάνεια, οι πλειστηριασμοί, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τα funds, οι τράπεζες, όλα αυτά είναι ανοιχτές πληγές της ελληνικής κοινωνίας.
Αλλά άλλο πράγμα η κοινωνική παρέμβαση και άλλο η φιέστα τίτλου.
Εκεί το κάδρο ήταν η ΑΕΚ, το πρωτάθλημα, ο κόσμος, οι παίκτες, η δικαίωση μιας προσπάθειας.
Και από την επιχειρηματική πλευρά, υπάρχει και κάτι ακόμη. Ένας άνθρωπος με τέτοια επιχειρηματική διαδρομή, με ακτοπλοΐα, εταιρείες, deals και μεγάλα ανοίγματα, προφανώς γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνουν τράπεζες, χρηματοδοτήσεις, συνεργασίες και οικονομικό σύστημα.
Άρα η δήλωση ότι οι τράπεζες «δεν θα ξαναμπούν στη φανέλα της ΑΕΚ ποτέ» ακούστηκε περισσότερο σαν έκρηξη της στιγμής, παρά σαν ψύχραιμη στρατηγική τοποθέτηση.
Και εκεί είναι η διαφορά.
Ο Μάριος Ηλιόπουλος έχει κάθε δικαίωμα να μιλάει. Έχει κάθε δικαίωμα να παίρνει θέση. Έχει κάθε δικαίωμα να συγκρούεται.
Απλώς, εκείνη τη βραδιά, ίσως το πήγε ένα βήμα παραπέρα.
Γιατί στη φιέστα της ΑΕΚ, το μήνυμα έπρεπε να είναι ένα:
Η ΑΕΚ επέστρεψε στην κορυφή.
Όλα τα άλλα μπορούσαν να ειπωθούν αλλού.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
