Υπάρχουν κάποιες σκέψεις που δεν είναι απλώς λόγια.
Είναι πληγή.
Είναι καθρέφτης.
Είναι μια σκληρή αλήθεια που, όσο κι αν προσπαθείς να την αποφύγεις, επιστρέφει μπροστά σου και σε κοιτάζει κατάματα.
Το πιο θλιβερό δεν είναι μόνο ότι ο Χριστός ήρθε στη γη… και οι άνθρωποι τον σταύρωσαν.
Αυτό είναι το ιστορικό γεγονός. Είναι η κορύφωση του Θείου Δράματος. Είναι η στιγμή που η ανθρωπότητα έδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει όταν τυφλώνεται από φόβο, συμφέρον, μικρότητα και πνευματική τύφλωση.
Το πραγματικά ανατριχιαστικό όμως είναι κάτι ακόμη πιο βαθύ.
Ότι αν ερχόταν σήμερα ξανά ανάμεσά μας, ο κόσμος δεν θα ήταν έτοιμος να τον δεχτεί.
Και ίσως, στην ουσία, να τον σταύρωνε ξανά.
Όχι απαραίτητα πάνω σε ξύλο.
Όχι με καρφιά στα χέρια.
Όχι με τον ίδιο τρόπο που το έκανε τότε η Ιερουσαλήμ.
Αλλά με άλλους τρόπους.
Πιο σύγχρονους.
Πιο “πολιτισμένους”.
Πιο αθόρυβους.
Και ίσως γι’ αυτό ακόμη πιο επικίνδυνους.
Σήμερα ο σταυρός θα μπορούσε να είναι η χλεύη.
Η ειρωνεία.
Η αμφισβήτηση.
Η αποδόμηση.
Η στοχοποίηση.
Η απόρριψη.
Η κοινωνική απομόνωση.
Η εύκολη καταδίκη από ανθρώπους που δεν θέλουν να ακούσουν κάτι που τους ξεβολεύει.
Γιατί αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια:
ο άνθρωπος δεν αντέχει εύκολα το φως όταν έχει συνηθίσει το σκοτάδι.
Δεν αντέχει την αλήθεια όταν τον ελέγχει.
Δεν αντέχει την καθαρότητα όταν του θυμίζει πόσο συμβιβάστηκε.
Δεν αντέχει την αγάπη όταν δεν μπορεί να την ελέγξει.
Δεν αντέχει την ταπεινότητα όταν ο ίδιος έχει μάθει να λατρεύει την προβολή, την εικόνα και τη δύναμη.
Αν εμφανιζόταν σήμερα κάποιος και μιλούσε πραγματικά για αγάπη, συγχώρεση, δικαιοσύνη, μετάνοια και ουσία, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα τον αγκαλιάζαμε.
Το πιθανότερο είναι ότι θα τον κοιτούσαμε με δυσπιστία.
Θα τον λέγαμε γραφικό.
Θα τον λέγαμε υπερβολικό.
Θα τον λέγαμε επικίνδυνο.
Θα ψάχναμε να βρούμε τι κρύβεται πίσω από τα λόγια του.
Θα θέλαμε να τον μειώσουμε, να τον ειρωνευτούμε, να τον αμφισβητήσουμε.
Και τελικά, αν δεν μας βόλευε, θα τον βγάζαμε στην άκρη.
Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά θέλει έναν Θεό που να μην τον ενοχλεί.
Έναν Θεό βολικό.
Έναν Θεό που να μην του ζητά να αλλάξει.
Έναν Θεό που να χωράει στα μέτρα της καθημερινότητάς του, χωρίς να ταράζει τις ισορροπίες του.
Όμως ο Χριστός δεν ήρθε ποτέ για να βολέψει τον κόσμο.
Ήρθε για να του δείξει την αλήθεια.
Και η αλήθεια, όταν την κοιτάς στα μάτια, πονάει.
Αυτό είναι και το πιο δύσκολο σημείο.
Ίσως να πιστεύουμε ότι είμαστε πιο εξελιγμένοι από εκείνους που φώναζαν «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν».
Ίσως να θεωρούμε ότι εμείς δεν θα συμμετείχαμε ποτέ σε κάτι τόσο άδικο.
Όμως η καθημερινότητα αποδεικνύει πολλές φορές το αντίθετο.
Γιατί και σήμερα οι άνθρωποι “σταυρώνονται”.
Όχι μόνο συμβολικά, αλλά ουσιαστικά.
Σταυρώνονται από λόγια.
Από βλέμματα.
Από χλευασμό.
Από αδιαφορία.
Από σιωπές που πονάνε περισσότερο και από τις φωνές.
Από κοινωνίες που σπεύδουν να καταδικάσουν χωρίς να ακούσουν.
Από ανθρώπους που προτιμούν να ενωθούν με το πλήθος παρά να σταθούν απέναντί του για χάρη της αλήθειας.
Και αυτό είναι το τραγικό:
ότι πολλές φορές ο άνθρωπος δεν κάνει το κακό επειδή γεννήθηκε κακός, αλλά επειδή συνήθισε να ζει χωρίς αλήθεια.
Χωρίς βάθος.
Χωρίς μετάνοια.
Χωρίς πραγματική εσωτερική αναζήτηση.
Έτσι, ο σταυρωτής δεν είναι πάντα εκείνος που φωνάζει.
Μπορεί να είναι κι εκείνος που σιωπά την ώρα που πρέπει να μιλήσει.
Εκείνος που βλέπει την αδικία και γυρίζει το κεφάλι αλλού.
Εκείνος που διαλέγει το βόλεμα αντί για το σωστό.
Εκείνος που θυσιάζει την ουσία για να μη χάσει τη θέση του, την εικόνα του ή την άνεσή του.
Αν το δεις βαθύτερα, εκεί βρίσκεται όλο το βάρος αυτής της σκέψης.
Το πιο θλιβερό δεν είναι απλώς τι έγινε τότε.
Το πιο θλιβερό είναι ότι το πάθος του Χριστού δεν αφορά μόνο το παρελθόν.
Αφορά και το παρόν.
Αφορά και τον τρόπο που ζούμε.
Αφορά και τον τρόπο που φερόμαστε.
Αφορά και τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την αλήθεια, την αγάπη, την πίστη και τον ίδιο τον συνάνθρωπο.
Γιατί κάθε φορά που διαλέγουμε το ψέμα αντί για την αλήθεια,
το συμφέρον αντί για τη δικαιοσύνη,
την ειρωνεία αντί για την κατανόηση,
την σκληρότητα αντί για την αγάπη,
την αδιαφορία αντί για την παρουσία,
τότε, με έναν άλλο τρόπο, επαναλαμβάνουμε την ίδια ιστορία.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο βαρύ μήνυμα των ημερών.
Ότι δεν αρκεί να συγκινούμαστε μπροστά στον Σταυρό.
Δεν αρκεί να μιλάμε για το Θείο Δράμα σαν κάτι μακρινό.
Δεν αρκεί να λέμε ότι λυπόμαστε για εκείνη τη νύχτα, αν μέσα στην καθημερινότητά μας συνεχίζουμε να σταυρώνουμε ό,τι είναι καθαρό, αληθινό και φωτεινό.
Γιατί τότε δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται μόνο επειδή οι άνθρωποι ξεχνούν.
Επαναλαμβάνεται κυρίως επειδή δεν αλλάζουν.
Και ίσως το πιο ξεκάθαρο, το πιο σκληρό και το πιο αληθινό απ’ όλα είναι αυτό:
ο Χριστός δεν σταυρώθηκε μόνο τότε.
Σταυρώνεται ακόμη… κάθε φορά που ο άνθρωπος διαλέγει το σκοτάδι ενώ ξέρει πού βρίσκεται το φως.
