Εδώ κρύβεται ίσως η πιο βαριά αλήθεια απ’ όλες.
Ότι η αγορά δεν φοβάται μόνο τους κλασικούς ελέγχους. Δεν φοβάται μόνο τον έφορο που θα περάσει την πόρτα. Φοβάται αυτό που έρχεται: τον αυτοματοποιημένο έλεγχο, τον ψηφιακό έλεγχο, τον έλεγχο που δεν θα βασίζεται πλέον τόσο στο ένστικτο ή στην καταγγελία, αλλά στα ίδια τα δεδομένα.
Με απλά λόγια;
Το σύστημα πάει σε άλλο επίπεδο. Και το μήνυμα είναι σαφές: ό,τι αγοράζεις, θα “μιλάει”.
Αν ένα μαγαζί κόβει τιμολόγια για συγκεκριμένες ποσότητες σε καφέδες, ποτά, μπύρες, αναψυκτικά, φαγητό και πρώτες ύλες, τότε η τεχνολογία θα μπορεί να υπολογίζει σχεδόν αυτόματα τι τζίρο θα έπρεπε να έχεις εμφανίσει. Όχι περίπου. Σχεδόν χειρουργικά.
Δηλαδή;
Αγόρασες τόσα κιλά καφέ;
Αγόρασες τόσες κάβες;
Αγόρασες τόσα αναψυκτικά, τόσες μπύρες, τόσα ποτά;
Το σύστημα θα σου λέει: βάσει αυτών των αγορών, θα έπρεπε να έχεις πουλήσει τόσα τεμάχια μέσα στη χρονιά. Άρα θα έπρεπε να έχεις γράψει και αντίστοιχο τζίρο. Αν δεν βγαίνουν τα νούμερα, θα ανάβει καμπανάκι.
Και εκεί είναι όλο το ζουμί.
Γιατί ο νέος έλεγχος δεν θα αρχίζει από τον άνθρωπο. Θα αρχίζει από τον αλγόριθμο. Πρώτα θα σε “ξεψαχνίζει” το σύστημα και μετά θα έρχεται ο φυσικός έλεγχος. Πρακτικά δηλαδή, η επιχείρηση θα περνά πρώτα από ένα ψηφιακό κόσκινο, που θα συγκρίνει:
• αγορές
• τιμολόγια
• δηλωμένες πωλήσεις
• τζίρο
• αποκλίσεις
• επαναλαμβανόμενα μοτίβα
Και μετά θα σε καλεί να εξηγήσεις τα ανεξήγητα.
Το πιο σημαντικό όμως είναι άλλο:
Ο άνθρωπος που το λέει αυτό ξεκαθαρίζει ότι “δεν είναι μόνο αυτοί, είναι πάρα πολλοί”. Δηλαδή δεν μιλάμε για λίγες εξαιρέσεις. Μιλάμε για πρακτικές που, όπως λέει η ίδια η αγορά, είναι πολύ πιο διαδεδομένες απ’ όσο παραδέχονται δημόσια οι περισσότεροι.
Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιοι πιάστηκαν.
Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά θέλουν πραγματικά να φτάσουν.
Γιατί αν το κράτος αποφασίσει να το πάει μέχρι τέλους, με όπλο την τεχνητή νοημοσύνη και τη διασταύρωση δεδομένων, τότε η επόμενη περίοδος για εστίαση, διασκέδαση και γενικά για επιχειρήσεις που λειτουργούν με “γκρίζες” ισορροπίες, μπορεί να είναι καταιγιστική.
Και εδώ υπάρχει και μια δεύτερη ανάγνωση:
Αυτό το μοντέλο ελέγχου μπορεί να φέρει μια ιστορική αλλαγή. Όχι γιατί ξαφνικά όλοι θα γίνουν άγιοι. Αλλά γιατί για πρώτη φορά, η απόκλιση ανάμεσα σε αγορά και δηλωμένη πώληση θα φαίνεται σχεδόν αυτόματα. Και όταν το περιθώριο που θα σου αφήνουν είναι μόνο ένα 10% για ιδιοκατανάλωση, φύρα ή απώλειες, τότε το περιθώριο “να κρυφτείς” μικραίνει επικίνδυνα.
Με μια φράση:
Η νέα εποχή δεν θα ψάχνει μόνο τι δήλωσες. Θα ψάχνει τι θα έπρεπε να είχες δηλώσει.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Η αγορά λοιπόν δεν τρέμει μόνο τις συλλήψεις του σήμερα. Τρέμει κυρίως το αύριο. Ένα αύριο όπου τα κομπιούτερ, οι αλγόριθμοι και η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούν μέσα σε δευτερόλεπτα να δείχνουν ποιος έχει απόκλιση, πόση είναι και πού ακριβώς βρίσκεται. Και τότε, η παλιά λογική του “βλέπουμε και κάνουμε” ίσως τελειώσει οριστικά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ !
