Και κάπου εδώ αρχίζουν οι αλήθειες που πολλοί ξέρουν, αλλά λίγοι τολμούν να πουν δημόσια.
Γιατί στην πιάτσα όλοι φωνάζουν εύκολα για τον «επιχειρηματία», όμως ελάχιστοι κάθονται να δουν πώς βγαίνουν — ή μάλλον πώς δεν βγαίνουν — τα νούμερα όταν κάποιος προσπαθεί να δουλέψει νόμιμα.
Όταν ένα καλλιτεχνικό σχήμα κοστίζει σε έναν επιχειρηματία της νύχτας 300.000 ευρώ τον χρόνο, αλλά του ζητείται να εμφανίζεται πως οι καλλιτέχνες παίρνουν μόλις 30.000 ευρώ, τότε δημιουργείται μια τεράστια στρέβλωση. Γιατί ο επιχειρηματίας πληρώνει κανονικά τα 300.000, αλλά στα βιβλία του περνάνε μόνο τα 30.000. Άρα η διαφορά των 270.000 ευρώ δεν αναγνωρίζεται ως έξοδο. Και εκεί αρχίζει η ασφυξία: χάνει τον ΦΠΑ 24%, μετά φορολογείται και με 22% σαν να είχε αυτά τα χρήματα κέρδος, ενώ στην πραγματικότητα δεν τα έχει. Μόνο από αυτή τη διαφορά, η ζημιά μπορεί να φτάσει περίπου τις 120.000 ευρώ, εφόσον όλα γίνουν απολύτως νόμιμα.
Και μετά έρχεται η μεγάλη απορία της αγοράς:
Πώς ακριβώς να αντέξει έτσι μια επιχείρηση;
Πώς να σταθεί; Πώς να αναπνεύσει; Πώς να επενδύσει; Πώς να πληρώσει κόσμο, ενοίκια, λογαριασμούς, προμηθευτές και να παραμείνει όρθια;
Και εδώ μπαίνει και η άλλη, η ωμή αλήθεια. Η αλήθεια του ανθρώπου της αγοράς, που δεν μιλά θεωρητικά, αλλά από το πεζοδρόμιο της δουλειάς:
«Αδερφέ, άκουσέ με. Έχω τέσσερα μαγαζιά, τα δύο ιδιόκτητα. Δουλεύουμε οικογενειακώς σαν τα σκυλιά, εγώ, η μάνα μου και η αδερφή μου, εδώ και 20 χρόνια. Λεφτά δεν έχω κάνει. Ζω άνετα, έχω το κεφάλι μου ήσυχο, παρέχω τα πάντα στην οικογένειά μου, αλλά ούτε πανάκριβα αμάξια μπορώ να πάρω, ούτε πολυτελείς διακοπές στο εξωτερικό, ούτε βίλα να αγοράσω. Κάνω απλώς τα απαραίτητα χωρίς πίεση. Και για να γίνει αυτό, δουλεύω 15 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα.»
Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν ακούγεται συχνά.
Ότι ο νόμιμος επιχειρηματίας στην Ελλάδα, ειδικά στην εστίαση και στη νύχτα, δεν είναι απαραίτητα κάποιος που κολυμπάει στο χρήμα. Συχνά είναι ένας άνθρωπος που ματώνει καθημερινά, μετράει τα πάντα, προσέχει τα πάντα, αγχώνεται για τα πάντα — απλώς για να κρατήσει την επιχείρησή του ζωντανή και την οικογένειά του ασφαλή.
Γιατί το σύστημα, όπως λένε όλο και περισσότεροι στην αγορά, είναι στημένο έτσι ώστε, αν θες να είσαι απολύτως νόμιμος, στο τέλος να νιώθεις πως σου παίρνει σχεδόν τα πάντα. Και για να επιβιώσεις, πρέπει η επιχείρηση να δουλεύει κάθε μέρα, να μη σου ξεφεύγει τίποτα, να είσαι από πάνω από το πρωί μέχρι το βράδυ. Να μη χαλαρώνεις ούτε λεπτό.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία:
Πολλοί νομίζουν ότι ο επιχειρηματίας της νύχτας βγάζει αμύθητα ποσά. Η αλήθεια όμως είναι ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν βγάζει “πολλά λεφτά”. Βγάζει απλώς λεφτά για να αντέχει. Για να συνεχίζει. Για να μην καταρρεύσει.
Αλλά αντί το σύστημα να βλέπει όλη την εικόνα και να χτυπά τη ρίζα της στρέβλωσης, καταλήγει σχεδόν πάντα να κυνηγά μόνο τον έναν κρίκο της αλυσίδας:
τον επιχειρηματία. Όχι τον καλλιτέχνη. Όχι τη στρεβλή συμφωνία. Όχι το ίδιο το μοντέλο που γεννά το πρόβλημα.
Και αυτή είναι μια κουβέντα που στην πιάτσα έχει ανοίξει για τα καλά.
Και δεν γίνεται πια να κάνει κανείς πως δεν την ακούει.
ΤΣΙΠΑΣ ΜΠΛΟΚ – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ !!!
