Δεν χάλασε ο κόσμος.
Αποκαλύφθηκε.
Για χρόνια παίζαμε θέατρο.
Βάλαμε φίλτρα στην πραγματικότητα, ωραιοποιήσαμε τα άσχημα,
ντύσαμε την υποκρισία με λέξεις όπως «εξέλιξη» και «πρόοδος».
Και τώρα που τα φίλτρα έπεσαν,
δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε.
Αλλά είναι δικό μας δημιούργημα.
⸻
Μάθαμε να μετράμε αξία με νούμερα.
Followers.
Views.
Χρήματα.
Επιρροή.
Ξεχάσαμε να μετράμε χαρακτήρα.
Δεν μας νοιάζει αν ο άλλος είναι σωστός.
Μας νοιάζει αν «πουλάει».
Και έτσι, δώσαμε φωνή στους πιο θορυβώδεις,
όχι στους πιο ουσιαστικούς.
⸻
Η ηθική έγινε διαπραγματεύσιμη.
Αν σε συμφέρει, το κάνεις.
Αν δεν σε συμφέρει, το κατακρίνεις.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
Υπάρχει μόνο «με συμφέρει» ή «δεν με συμφέρει».
Και αυτό, δεν είναι κοινωνία.
Είναι ζούγκλα με Wi-Fi.
⸻
Οι άνθρωποι κουράστηκαν.
Αλλά δεν κουράστηκαν από το σύστημα.
Κουράστηκαν από το να προσποιούνται.
Να δείχνουν ότι είναι καλά ενώ δεν είναι.
Να γελάνε ενώ μέσα τους καταρρέουν.
Να αποδεικνύουν συνεχώς κάτι σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία αξία.
Και έτσι, αποσύρονται.
Όχι από τον κόσμο.
Από το πραγματικό.
⸻
Και κάπου εκεί, έρχεται το πιο επικίνδυνο:
Η απάθεια.
Δεν μας σοκάρει τίποτα.
Δεν μας αγγίζει τίποτα.
Δεν μας κινητοποιεί τίποτα.
Τα βλέπουμε όλα.
Τα σχολιάζουμε όλα.
Και δεν αλλάζουμε τίποτα.
⸻
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί κατά βάθος… βολευτήκαμε.
Μπορεί να λέμε ότι ο κόσμος πάει λάθος,
αλλά συνεχίζουμε να παίζουμε το παιχνίδι.
Γιατί αν σταματήσεις να παίζεις,
πρέπει να σταθείς μόνος σου.
Και αυτό θέλει δύναμη.
⸻
Οπότε ναι.
Αυτός ο κόσμος έχει γ@μηθεί.
Όχι γιατί κάποιοι τον κατέστρεψαν.
Αλλά γιατί οι πολλοί τον άφησαν.
⸻
Και το «καλά να πάθει»;
Δεν είναι εκδίκηση.
Είναι διαπίστωση.
Γιατί κάθε κοινωνία, στο τέλος,
γίνεται αυτό που ανέχεται.
