Η Τσικνοπέμπτη είναι γιορτή. Είναι η μέρα που η πόλη βγαίνει έξω, γελάει, τρώει, πίνει, γίνεται μια παρέα. Και αυτό είναι το ωραίο. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε.
Αλλά αυτό που μένει πίσω… δεν είναι γιορτή.
Οι εικόνες που βλέπουμε δεν είναι από κάποια υποβαθμισμένη γειτονιά.
Δεν είναι από μια χώρα που δεν έχει δομές.
Είναι από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης.
Και αυτό λέει πολλά.
Σακούλες, ποτήρια, πλαστικά, αποφάγια παντού. Δρόμοι που μετατράπηκαν σε σκουπιδότοπο μέσα σε λίγες ώρες. Και μετά; Μετά φεύγουμε. Και κάποιος άλλος καλείται να μαζέψει ό,τι αφήσαμε.
Ναι, να βγούμε.
Ναι, να διασκεδάσουμε.
Ναι, να ξεφαντώσουμε.
Αλλά υπάρχει κάτι τόσο απλό που τελικά αποδεικνύεται δύσκολο:
Τα σκουπίδια τα πετάς στον κάδο. Όχι κάτω.
Και εδώ έρχεται η μεγάλη αντίφαση.
Όταν ταξιδεύουμε σε μια ευρωπαϊκή πόλη, ξαφνικά γινόμαστε υπόδειγμα συμπεριφοράς.
Δεν πετάμε τίποτα.
Σεβόμαστε τον χώρο.
Προσέχουμε.
Εδώ γιατί όχι;
Γιατί εκεί σεβόμαστε και εδώ όχι;
Γιατί εκεί φοβόμαστε το πρόστιμο και εδώ θεωρούμε ότι «δεν βαριέσαι»;
Η απάντηση είναι μία:
Παιδεία.
Δεν είναι θέμα δήμου.
Δεν είναι θέμα καθαριότητας.
Δεν είναι θέμα υποδομών.
Είναι θέμα νοοτροπίας.
Η πόλη δεν είναι κάποιου άλλου. Είναι δική μας.
Και η εικόνα που αφήνουμε πίσω, είναι ο καθρέφτης μας.
Γιατί το να ξέρεις να γλεντάς, το ξέρουμε.
Το να σέβεσαι όμως τον χώρο που ζεις… αυτό είναι άλλο επίπεδο.
Και εκεί φαίνεται η διαφορά.
