Η Πάτρα ζει ένα φαινόμενο που πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο. Οι καταρρεύσεις παλαιών κτιρίων εξελίσσονται σε μια καθημερινότητα που θυμίζει… ωρολογιακή βόμβα μέσα στον αστικό ιστό.
Δεν μιλάμε για ένα τυχαίο περιστατικό. Μιλάμε για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, που δείχνει ότι κάτι δεν λειτουργεί.
Οι τελευταίες βροχοπτώσεις ήρθαν απλώς να επιταχύνουν μια κατάσταση που υπήρχε ήδη. Κτίρια εγκαταλελειμμένα, χωρίς συντήρηση, με φθαρμένα δομικά στοιχεία, δεν αντέχουν την πίεση του χρόνου και των καιρικών συνθηκών. Και όταν υποχωρούν, δεν το κάνουν «ήσυχα» — το κάνουν επικίνδυνα.
Το σημερινό περιστατικό στην Ιωνίας και Σμύρνης είναι ενδεικτικό. Ένα μεγάλο τμήμα τοίχου κατέρρευσε δίπλα σε φαρμακείο, σε ένα σημείο με συνεχή κίνηση πεζών. Δεν υπήρξαν τραυματισμοί. Όχι επειδή υπήρχε πρόληψη. Αλλά επειδή υπήρξε τύχη.
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο:
η ασφάλεια των πολιτών φαίνεται να βασίζεται περισσότερο στην τύχη, παρά σε έναν οργανωμένο έλεγχο.
Η Πάτρα διαθέτει μεγάλο αριθμό παλαιών κτιρίων, πολλά από τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα ή ιδιοκτησιακά «ορφανά». Κτίρια που κανείς δεν φροντίζει, κανείς δεν ελέγχει συστηματικά και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Παραμένουν εκεί, φθαρμένα, επικίνδυνα, περιμένοντας την επόμενη βροχή… ή το επόμενο ατύχημα.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Πόσο ακόμα θα μιλάμε για «τύχη»;
Γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή. Σε μια πόλη με έντονη καθημερινότητα, με κόσμο στους δρόμους, με καταστήματα, σχολεία και υπηρεσίες, μια κατάρρευση δεν είναι απλώς ένα τεχνικό θέμα. Είναι ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.
Η λύση δεν είναι να καταγράφονται τα περιστατικά μετά.
Η λύση είναι να προλαμβάνονται πριν συμβούν.
Χρειάζεται άμεσα:
• καταγραφή όλων των επικίνδυνων κτισμάτων
• συστηματικός έλεγχος στατικότητας
• παρεμβάσεις ή κατεδαφίσεις όπου απαιτείται
• ξεκάθαρο πλαίσιο ευθυνών για ιδιοκτήτες και αρμόδιους φορείς
Γιατί αλλιώς, η επόμενη είδηση δεν θα γράφει «από τύχη δεν υπήρξαν τραυματισμοί».
Και τότε θα είναι αργά.
—
Tsipas Blog
Για να ξέρετε.
