Τέλη δεκαετίας του ’60.
Μια άλλη Πάτρα. Μια άλλη εποχή. Μια πόλη που ζούσε το Καρναβάλι όχι ως event, αλλά ως βίωμα.
Ο προπομπός του Καρνάβαλου κατεβαίνει την Αγίου Νικολάου. Περνά μπροστά από το ιστορικό Majestic και στρίβει δεξιά στην Αγίου Ανδρέου. Ήταν τότε κομμάτι της διαδρομής της παρέλασης. Όχι όπως σήμερα. Τότε η καρδιά της πόλης χτυπούσε αλλιώς.
Μπαλκόνια γεμάτα κόσμο. Παιδιά στους ώμους. Γέλια χωρίς φίλτρα.
Και στο κέντρο, ένα άρμα με φιγούρα “Άραβα”, θεατρικό, υπερβολικό, σχεδόν σουρεαλιστικό – όπως άρμοζε στην εποχή.
Η φωτογραφία παίζει με το μάτι.
Το διακοσμητικό φωτιστικό του δρόμου, πίσω από τη φιγούρα, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι αποτελεί μέρος του στολισμού στο κεφάλι του. Ένα τυχαίο οπτικό παιχνίδι που κάνει τη σκηνή ακόμη πιο καρναβαλική. Όπως εύστοχα σχολίασε ο κ. Τζίμης Πολίτης στην ομάδα «Καρναβάλι Πατρινών | ιστορίες & πράξεις», η λήψη “μπερδεύει” το βλέμμα και δίνει μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση.
Και κάπως έτσι, μια απλή στιγμή γίνεται μνήμη.
⸻
Μια μέρα πριν την Τσικνοπέμπτη…
Αύριο θα βγουν οι ψησταριές. Θα ανάψουν τα κάρβουνα. Θα γεμίσουν τα στενά μυρωδιές.
Αλλά το Πατρινό Καρναβάλι δεν είναι μόνο η τσίκνα. Είναι οι διαδρομές. Είναι οι δρόμοι που κάποτε γέμιζαν άρματα. Είναι τα Majestic που έβλεπαν ιστορία να περνά μπροστά τους.
Είναι οι εποχές που δεν είχαν social media, αλλά είχαν βλέμματα.
Δεν είχαν stories, αλλά είχαν ιστορίες.
Και ίσως τελικά, αυτό που κάνει το Πατρινό Καρναβάλι μοναδικό δεν είναι το σήμερα.
Είναι ότι κουβαλάει μέσα του όλες εκείνες τις εικόνες του χθες.
Flash back.
Για να θυμούνται οι παλιοί.
Και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
