Άσε τι γράφουν τα sites.
Άσε τα ονόματα που ανακυκλώνονται, τα stories που φουσκώνουν και τις κόντρες που πουλάνε clicks.
Οι πραγματικά επικίνδυνοι δεν είναι αυτοί που βλέπεις.
Είναι αυτοί που δεν ξέρεις.
Είναι εκείνοι που δεν βγαίνουν σε πάνελ. Δεν κάνουν δηλώσεις. Δεν έχουν ανάγκη τα φώτα. Γιατί απλά δεν τα χρειάζονται. Η δύναμη δεν κάνει θόρυβο. Η εξουσία δεν ανεβάζει stories.
Οι δουλειές γίνονται αλλού.
Στο παρασκήνιο.
Σε τραπέζια χωρίς φωτογραφίες.
Σε συναντήσεις χωρίς ανακοινώσεις.
Σε τηλεφωνήματα που δεν καταγράφονται ποτέ σε καμία «πηγή».
Εκεί χτίζονται συμμαχίες.
Εκεί κλείνονται συμφωνίες.
Εκεί γράφονται αποφάσεις που θα τις μάθεις μήνες μετά – όταν θα είναι ήδη αργά για να αλλάξει κάτι.
Οι «γνωστοί» παίζουν τον ρόλο τους. Είναι βιτρίνα. Είναι το αφήγημα. Είναι το πρόσωπο της ιστορίας.
Οι «άγνωστοι» όμως είναι η ιστορία.
Για αυτό και είναι επικίνδυνοι.
Γιατί δεν μπορείς να τους μετρήσεις.
Δεν μπορείς να τους προβλέψεις.
Δεν μπορείς να τους στοχοποιήσεις.
Η πραγματική ισχύς κινείται χαμηλόφωνα.
Και όταν δεν ακούς τίποτα, συνήθως σημαίνει ότι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει.
Μην ψάχνεις λοιπόν πάντα τον «κακό» εκεί που δείχνει ο προβολέας.
Συχνά, το πιο καθαρό σκοτάδι βρίσκεται ένα βήμα πίσω από αυτόν.
