Στην καρδιά της Τρούμπας, ανάμεσα σε καπνούς, φώτα και σκιές, οι ζωές των γυναικών ξεδιπλώνονται με σκληρότητα και τρυφερότητα. Εκεί είδαμε μια δυνατή, σύγχρονη μεταφορά του έργου Τα Κόκκινα Φανάρια, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.
Ένα δεμένο σύνολο επί σκηνής: Ελένη Ρόδα, Μαρία Συμεών, Πάνος Κορδαλής, Αλέξης Μαρτζούκος, Χρίστος Γεωργίου, Tίσσα Βασιλάκη, Δημήτρης Πρωτογεράκης, Δέσποινα Χαριάτη, Σπύρος Κατηφόρης, Νίκος Μπουρνιάς, Βλοτίνα Νουλέλλη, Κυριάκος Κάρκαλης, ενώ ξεχωριστό ενδιαφέρον είχε και η πρώτη θεατρική εμφάνιση της Αθανασία Τσουμελέκα.
Η παράσταση συνεχίζεται έως 1/3. Και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η επιτυχία είναι ομαδική. Οι παραστάσεις κερδίζονται από σύνολα, από ομάδες που λειτουργούν σαν ένα σώμα, με κοινό παλμό και κοινό στόχο. Εκεί γεννιούνται οι νίκες.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συλλογική δύναμη, υπάρχει μια παρουσία που ξεχωρίζει διακριτικά αλλά καθοριστικά. Η Δέσποινα Χαριάτη. Με ερμηνεία εσωτερική, μετρημένη, γεμάτη υπόγεια ένταση, καταφέρνει να κρατήσει το βλέμμα του θεατή χωρίς κραυγές. Δεν διεκδικεί τον χώρο — τον κατακτά. Είναι από εκείνες τις ερμηνείες που μένουν, που λειτουργούν σαν σιωπηλό αποτύπωμα και σε ακολουθούν και μετά το τέλος της παράστασης.
Μια παράσταση που δεν βλέπεται απλώς. Βιώνεται. Και αξίζει.
