Η εβδομάδα που πέρασε ήταν, χωρίς υπερβολή, από τις πιο δύσκολες της καριέρας του Κωνσταντίνος Αργυρός. Ο καλλιτέχνης που μέχρι πρότινος έμοιαζε να διαθέτει το «άγγιγμα του Μίδα», μετατρέποντας κάθε του βήμα σε επιτυχία, βρέθηκε αιφνιδίως στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς επικοινωνιακής καταιγίδας.
Η παρουσία του στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Melania στο Κέντρο Αθηνών, αλλά κυρίως η απόφαση να συνυπογράψει την πρόσκληση μαζί με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, αποδείχθηκαν μια κίνηση υψηλού ρίσκου – και, εκ των υστέρων, ένα στρατηγικό λάθος ολκής.
⸻
Το τηλεοπτικό «σφυροκόπημα»
Η αντίδραση των media ήταν άμεση και σκληρή. Η Κατερίνα Καινούργιου, μέσα από την εκπομπή Super Κατερίνα, έθεσε το ζήτημα σε λαϊκή βάση, χτυπώντας εκεί που πονάει περισσότερο ένας τραγουδιστής του είδους του:
«Ωραίες οι ισχυρές γνωριμίες, αλλά όταν είσαι ένας λαϊκός τραγουδιστής, ο κόσμος σε ανεβάζει και σε κατεβάζει».
Το τελειωτικό –και πιο δηκτικό– χτύπημα, όμως, ήρθε από τον Αντώνης Κανάκης μέσα από το Ράδιο Αρβύλα. Με καυστικό ύφος και σαφή ειρωνεία, ο παρουσιαστής αμφισβήτησε δημόσια τον ρόλο και την ιδιότητα με την οποία ο Αργυρός συνυπέγραψε την πρόσκληση, φτάνοντας στο σημείο να μετατρέψει το θέμα σε πολιτισμική και πολιτική σάτιρα πρώτης γραμμής.
Η ουσία δεν ήταν το χιούμορ. Ήταν το μήνυμα: κάτι εδώ «δεν κολλάει».
⸻
Το πρόβλημα των «συμβούλων»
Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται και η καρδιά του προβλήματος. Ο Κωνσταντίνος Αργυρός δείχνει να έπεσε θύμα λανθασμένων –αν όχι επικίνδυνα επιπόλαιων– επικοινωνιακών συμβουλών. Οι «αυλικοί» που τον πλαισιώνουν, πιθανόν θαμπωμένοι από τη γοητεία διεθνών επαφών και ισχυρών ονομάτων, παρέβλεψαν μια θεμελιώδη αλήθεια της ελληνικής showbiz:
Η απόσταση ανάμεσα στο «είδωλο» και στον «ξένο» είναι μια λεπτή, αλλά υπαρκτή γραμμή. Και όταν την περάσεις, δύσκολα επιστρέφεις χωρίς κόστος.
⸻
Το πραγματικό διακύβευμα
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν ο Αργυρός μπορεί να γεμίσει ξανά μαγαζιά, στάδια ή πίστες. Αυτό, πιθανότατα, θα το κάνει.
Το πραγματικό στοίχημα είναι αν μπορεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη ενός κοινού που τον ένιωθε «δικό του παιδί» – έναν καλλιτέχνη της διπλανής πόρτας, όχι μέρος μιας ξένης, απρόσωπης βιτρίνας ισχύος.
Η «λάμψη» των ΗΠΑ αποδείχθηκε εκτυφλωτική. Και κάπου εκεί, μέσα στο φως, χάθηκε για λίγο ο προσανατολισμός στην ελληνική πραγματικότητα.
Το αν αυτό θα μείνει ως μια κακή παρένθεση ή ως σημείο καμπής, μένει να φανεί.
