Οι 6 & 7/2 και 13 & 14/2 γράφουν τον επίλογο ενός κύκλου που, χωρίς υπερβολή, μπορεί να χαρακτηριστεί απόλυτα πετυχημένος. Ο Πέτρος Ιακωβίδης ολοκληρώνει τις εμφανίσεις του στο Vog της Αθήνας, έπειτα από πολλούς μήνες συνεχόμενων sold out βραδιών, με την πίστα γεμάτη ενέργεια πίστα και μια ομάδα που «κούμπωσε» ιδανικά.
Δεν έφευγαν χαρούμενοι μόνο οι καλλιτέχνες.. Το ίδιο συνέβαινε –και δικαίως– και με το επιχειρηματικό δίδυμο Κώστας Μπερτάκης και Θανάσης Γκουγκούσης, που είδαν ένα πλάνο να αποδίδει στο ακέραιο. Η χημεία με τη Ρία Ελληνίδου και τον Γιώργο Λιβάνη ήταν εμφανής από νωρίς: σκηνικά, ροή προγράμματος και ανταπόκριση κοινού λειτούργησαν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή.
Και μετά; Μετά ανοίγει η Θεσσαλονίκη. Και όχι απλώς η Θεσσαλονίκη, αλλά η ιστορική Πύλη Αξιού. Ένας χώρος σαφώς ανώτερος σε μέγεθος, κύρος και απαιτήσεις από το Vog. Ένα μαγαζί που έχει φιλοξενήσει τα «ιερά τέρατα» της πίστας και δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Ναι, ο Πέτρος έχει ανέβει επίπεδο. Ναι, έχει πλέον τη δυναμική, το ρεπερτόριο και το κοινό. Όμως το τεστ της Πύλης Αξιού είναι διαφορετικό. Είναι το είδος της δοκιμασίας που δεν μετρά απλώς επιτυχία, αλλά αντοχή, προσωπικό στίγμα και καθαρό επόμενο βήμα.
Γιατί αυτό που θα συμβεί στη Θεσσαλονίκη δεν αφορά μόνο έναν ακόμη σταθμό. Θα κρίνει –σε μεγάλο βαθμό– το πώς και πού θα «κουμπώσει» η επόμενη σελίδα της Αθήνας για τον Πέτρο Ιακωβίδη. Και εκεί, το παιχνίδι ανεβαίνει επίπεδο.
