Ο πειρασμός είναι διαχρονικός. Τα φώτα, τα λούσα, τα μεγάλα τραπέζια στα μπουζούκια, τα ακριβά ξενοδοχεία, οι γρήγορες γνωριμίες, η αίσθηση ότι «έφτασες». Για λίγο. Για μια περίοδο που μοιάζει με ταινία. Το ερώτημα όμως παραμένει ωμό και αμείλικτο: αξίζει το ρίσκο;
Αξίζει να ζήσεις στα κόκκινα, να τα πάρεις όλα γρήγορα και έντονα, αν στο τέλος το τίμημα είναι να βρεθείς ξάπλα, με έναν γεμιστήρα από σφαίρες στο κεφάλι σου;
Ή μήπως η πραγματική εξυπνάδα κρύβεται αλλού;
Η γρήγορη ζωή έχει κάτι σαγηνευτικό. Σου πουλάει δύναμη, επιβεβαίωση, σεβασμό – έστω και δανεικό. Σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι ένα βήμα μπροστά από όλους. Ότι πρόλαβες. Ότι έζησες όσα οι άλλοι απλώς ονειρεύονται. Όμως αυτή η ζωή δεν συγχωρεί. Δεν έχει «slow motion», δεν έχει δεύτερες σκέψεις. Έχει μόνο κορύφωση και πτώση. Και η πτώση, συνήθως, είναι απότομα τελική.
Από την άλλη, υπάρχει ο «αργός» δρόμος. Αυτός που δεν κάνει θόρυβο. Που δεν γεμίζει stories και τραπέζια πρώτης σειράς. Ένα βήμα τη φορά. Λιγότερα φώτα, περισσότερη σκιά. Λιγότερη επίδειξη, περισσότερη διάρκεια. Δεν είναι εντυπωσιακός. Είναι όμως σταθερός. Και – κυρίως – επιτρέπει κάτι που συχνά ξεχνάμε να μετράμε: το αύριο.
Ποιος είναι τελικά πιο έξυπνος;
Αυτός που καίγεται γρήγορα και φωτεινά, ή αυτός που αντέχει στον χρόνο;
Αυτός που «έζησε σαν βασιλιάς» για λίγο, ή αυτός που έζησε αρκετά για να δει τα λάθη των άλλων και να μην τα επαναλάβει;
Ίσως η πραγματική πολυτέλεια δεν είναι τα μπουζούκια και τα ακριβά ξενοδοχεία. Ίσως είναι να μπορείς να ξυπνάς χωρίς να κοιτάς πίσω από τον ώμο σου. Να κοιμάσαι χωρίς φόβο. Να ξέρεις ότι ό,τι έχτισες, δεν στηρίζεται στην άμμο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα λούσα σβήνουν.
Οι ιστορίες ξεχνιούνται.
Αλλά η κατάληξη μένει.
Και εκεί, δεν μετράει πόσο γρήγορα έζησες.
Μετράει αν άξιζε
