Η υπόθεση της έκρηξης στη Βιολάντα ανέδειξε με τον πιο ωμό τρόπο ένα πρόβλημα που στο κυβερνητικό παρασκήνιο συζητείται εδώ και καιρό: την απουσία του προσώπου που μπορούσε να “μαζέψει” μια κρίση πριν εξελιχθεί σε πολιτική ζημιά.
Η έλλειψη συντονισμού, οι αντικρουόμενες δηλώσεις και η απουσία ενιαίας γραμμής δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα ενός Μεγάρου Μαξίμου χωρίς κεντρικό νευρικό σύστημα. Και αυτό το κενό έχει όνομα.
Όσοι γνωρίζουν πώς λειτουργούσε το Μαξίμου τα προηγούμενα χρόνια, επισημαίνουν ότι η παρουσία του Γρηγόρης Δημητριάδης αποτελούσε καθοριστικό παράγοντα στη διαχείριση κρίσεων. Υπήρχε ταχύτητα, σαφής ιεραρχία, άμεση πολιτική ανάγνωση και –κυρίως– αποφασιστικότητα.
Σήμερα, τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να υπάρχει.
Δεν υπάρχουν τα 2-3 τηλέφωνα που θα έμπαιναν την κατάλληλη στιγμή.
Δεν υπάρχει το πρόσωπο που θα έδινε γραμμή και θα έκοβε τον θόρυβο.
Δεν υπάρχει αυτός που θα έπαιρνε την ευθύνη.
Αντίθετα, κυριαρχεί η λογική της αυτοπροστασίας. Τα στελέχη του Μεγάρου δείχνουν να κρύβονται πίσω από διαδικασίες και αρμοδιότητες, αφήνοντας την κρίση να “τρέχει” επικοινωνιακά και πολιτικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι βουλευτές και κομματικά στελέχη, ακόμη και δημόσια, παραδέχονται πως η απουσία Δημητριάδη έχει αφήσει ένα εμφανές κενό εξουσίας στο εσωτερικό του Μαξίμου. Ένα κενό που δεν καλύφθηκε ποτέ ουσιαστικά.
Και όσο αυτό το κενό παραμένει, κάθε κρίση –από τη μικρότερη έως τη σοβαρότερη– θα βρίσκει την κυβέρνηση ανοχύρωτη.
