Η ιστορία είναι παλιά και επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια στους προβολείς της νυχτερινής διασκέδασης. Ξεκινά με ένα νέο, ταλαντούχο παιδί, που με το άγχος ζωγραφισμένο στο πρόσωπο και μια κιθάρα ή ένα μικρόφωνο στο χέρι, δηλώνει «στρατιώτης». Στην αρχή της διαδρομής, οι λέξεις «σεβασμός», «ευγνωμοσύνη» και «υπακοή» κυριαρχούν στο λεξιλόγιό του. Υπακούει στους δασκάλους, ακούει τους επιχειρηματίες, υποκλίνεται στους παλαιότερους και ευχαριστεί τον κόσμο για την παραμικρή ευκαιρία.
Όλα αυτά, όμως, κρατούν μέχρι τη στιγμή που το «μπόι» τους θα ανέβει έστω και λίγα εκατοστά πάνω από τη μετριότητα.
Η Μεταμόρφωση: Όταν το Εγώ Σκεπάζει τη Φωνή
Μόλις έρθει το πρώτο μεγάλο σουξέ, μόλις τα λουλούδια γίνουν βουνά και τα τραπέζια «ρεζερβέ» από νωρίς, η μεταμόρφωση ξεκινά. Ο σεβαστικός καλλιτέχνης δίνει τη θέση του σε έναν αλαζόνα «σταρ». Η ταπεινότητα εξατμίζεται και στη θέση της εμφανίζεται ένας διογκωμένος εγωισμός που δεν χωράει πια ούτε στα καμαρίνια, ούτε στη σκηνή.
Ξαφνικά, οι άνθρωποι που τους στήριξαν στα πρώτα τους βήματα γίνονται «εμπόδια» ή «μικροί» για το βεληνεκές τους. Ξεχνούν ποιος τους έδωσε το βήμα, ποιος επένδυσε πάνω τους όταν ήταν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Η μνήμη τους γίνεται επιλεκτική: διαγράφουν τις πρόβες, τις συμβουλές και τις χάρες, κρατώντας μόνο την ψευδαίσθηση ότι τα κατάφεραν όλα μόνοι τους.
Η Θεοποίηση του Χρήματος
Για τη μεγάλη πλειοψηφία των λεγόμενων «μεγάλων ονομάτων», ο μοναδικός πλέον γνώμονας είναι το οικονομικό όφελος. Η τέχνη και η επικοινωνία με το κοινό περνούν σε δεύτερη μοίρα. Το μόνο που μετράει είναι τα νυχτοκάματα, τα ποσοστά και η επίδειξη πλούτου. Η απληστία δεν έχει όριο. Δεν τους ενδιαφέρει αν ο επιχειρηματίας μπαίνει μέσα, αν το σχήμα είναι δίκαιο ή αν η ποιότητα του προγράμματος υποβαθμίζεται. Το μόνο που κοιτάνε είναι η τσέπη τους, θεωρώντας ότι ο κόσμος τους χρωστάει αιώνια επειδή απλώς κρατούν ένα μικρόφωνο.
Η Εποχή των Απαιτήσεων
Από εκεί που ήταν «υπάκουοι στρατιώτες», μετατρέπονται σε «στρατηγούς των απαιτήσεων». Απαιτούν το όνομά τους να είναι μεγαλύτερο στη μαρκίζα (ακόμα και με χάρακα), απαιτούν την αποκλειστικότητα των καλών τραπεζιών για τους δικούς τους ανθρώπους, απαιτούν να ελέγχουν τα πάντα, από το φως μέχρι την ανάσα των συναδέλφων τους.
Η αχαριστία γίνεται το μόνιμο κοστούμι τους. Αντί για «ευχαριστώ», ακούγεται μόνο το «θέλω». Αντί για συνεργασία, υπάρχει μόνο επιβολή.
Το Τέλος της Διαδρομής
Το δράμα, ωστόσο, είναι ότι η πίστα είναι κυκλική. Όπως ανέβηκαν, έτσι και θα κατέβουν. Και όταν τα φώτα σβήσουν και το «μπόι» τους ξαναέρθει στα φυσιολογικά επίπεδα, θα συνειδητοποιήσουν ότι η αλαζονεία τους άφησε μόνους. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που είχαν τις μεγαλύτερες απαιτήσεις, αλλά από εκείνους που κράτησαν την αξιοπρέπεια και την ευγνωμοσύνη τους ανέπαφη μέσα στη ζάλη της επιτυχίας.
Δυστυχώς, για τους περισσότερους «μεγάλους», αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στη λάμψη του προβολέα και τον ήχο του χρήματος.
