Παλιότερα, στα χρόνια της ευμάρειας, η νύχτα είχε άλλη γεύση. Η οικονομία ανθούσε, τα έσοδα ήταν πολλά και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Η «πίτα» ήταν μεγάλη, και οι τριβές σχεδόν ανύπαρκτες. Όλοι «κονομούσαν», ο καθένας με τον δικό του τρόπο, και η ισορροπία φαινόταν αιώνια.
Σήμερα, όμως, όλα άλλαξαν. Τα πράγματα πηγαίνουν κατά διαόλου. Η κρίση χτυπάει από παντού, τα κομμάτια της πίτας δεν φτάνουν για όλους, και η νύχτα μυρίζει καπνό και ένταση. Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες σαν γυαλί, έτοιμες να σπάσουν με τον παραμικρό θόρυβο.
Η νύχτα είναι ηλεκτρισμένη. Κάθε κίνηση που μυρίζει προδοσία απειλεί να ανοίξει τους «ασκούς του Αιόλου», πυροδοτώντας έναν πόλεμο που η νύχτα δεν έχει ξαναδεί.
Οι σκιές γλιστρούν σαν φαντάσματα, ψίθυροι γεμάτοι φόβο και φήμες διαπερνούν τον αέρα σαν σφαίρες. Κάθε γωνία κρύβει μάτια που παρακολουθούν. Οι ισορροπίες που επιβίωσαν τρίζουν σαν γυαλί, έτοιμες να θρυμματιστούν. Και κανείς δεν ξέρει ποιος θα φτάσει στο φως του αυγερινού — και ποιος θα χαθεί οριστικά στο σκοτάδι.
(Κάτι ποιητικά δικά μου, γιατί πολλά περίεργα φτάνουν στα αυτιά μου τώρα τελευταία…)
